Het begint hip te worden om te roepen dat podcasting dood is, maar tegelijkertijd lees je steeds meer artikelen waarin de opkomst van vodcasting wordt beschreven.

Zelf heb ik ook een tijd gedacht dat podcasting ging over audio, maar eigenlijk maakt het natuurlijk niet uit wat je op je iPod doet. Je kan net zo goed een RSS-feed maken waarin je elke week een PDF meestuurt als enclosure-url, of een Word-document. Dan noem je het toch ook niet Print-casting?

Dat aan podcasting een behoorlijke bagage radio kleeft is niet erg, maar het was wel de reden dat Adam Curry zijn bedrijf hernoemde van Podshow (radio) naar Mevio (media).

Op Mashable in ieder geval een mooi artikel over “the rise of video-casting” naar aanleiding van de New Media Expo, een van de betere conferenties in de USA over nieuwe media, podcasts en schijnbaar ook video.

Afgelopen maanden heeft onder meer Hyped koppen als “Podcasting is dood” gebruikt. Nu is Jeroen nooit vies van prikkelende titels boven zijn postings, maar gezien een aantal recente berichten verdient dit ook wel een tegengeluid.

Vorige maand was er bijvoorbeeld al het nieuws dat Veronica flink investeert in podcasting door een belang te nemen in gespod.nl, de website van Marco Langebeeke en Wilco Turnhout. Maar daar nog bovenop komt Sprout vandaag met het bericht dat Adam Curry weer een nieuwe financieringsronde voor elkaar heeft gekregen voor zijn Mevio.com

Mevio.com is de nieuwe naam van Podshow, de plek waar adverteerders, podcasters en luisteraars bij elkaar gebracht worden. Het geld komt van drie venture capitalists: Crosslink, Sequoia en Kleiner Perkins. De laatste twee investeerden al eerder in Mevio.

Volgens Curry wil het bedrijf op korte termijn concurreren met “echte” TV kanalen. De investering wordt daartoe gebruikt om het aantal shows uit te breiden en de kwaliteit verder te verbeteren. Daarnaast moeten er deals gesloten worden met partijen die ervoor kunnen zorgen dat meer mensen actief met de shows geconfronteerd worden teneinde de userbase te verhogen.

Opmerkelijk is dat Curry onlangs nog stelde dat de oude vorm van podcasting de langste tijd heeft gehad. Mede daarom veranderde het bedrijf zijn naam van Podshow.com in Mevio.com.

Niet hypen, maar begrijpen
Zelf heb ik de hype rond podcasting nooit echt begrepen. Je zou hooguit de feitelijke constatering kunnen doen dat grote groepen mensen opeens met een iPod rondliepen. En doordat iTunes zo lekker werkt met die speler heb je als (radio)maker een enorm nieuw luisterpubliek in potentie.

Dat is de constatering. Maar vervolgens komen de dollartekens in de ogen van degene die denken dat je als adverteerder dus ook opeens je boodschap tussen de oren van miljoenen moderne consumenten kan krijgen. En dat is feitelijk nu weer niet waar.

Laten we gewoon accepteren dat er mooie kansen liggen om content via iPods en iPhones te verspreiden, maar dat de impact van die kansen nog steeds afhangt van de kwaliteit van de content.

Gespod treedt op als een meta-engine op het gebied van podcasts, maar welke merken doen nu werkelijk hun best om waardevolle content voor de ipod te produceren?

In een eerder artikel heb ik je al laten zien hoe mijn podcast-studio eruit ziet. Eigenlijk heel simpel: een laptop met daarop Garageband of Castblaster en een beetje fatsoenlijke microfoon.

Maar hoe moet dat als je onderweg bent?

Wie mij wel eens live verslag heeft zien doen, ziet dat dat nog wel lastig is. Ik sleepte dan diezelfde (thuis)studio met mij mee, dus laptop én microfoon. Daar krijg je behoorlijk spierpijn van in je armen, om nog maar te zwijgen over het risico dat je je mooie spulletjes laat vallen.

Speciaal voor mijn reportages tijdens de Crossmediaweek heb ik daarom een bescheiden investering gedaan van 60 EUR: de iMic!

En dat slimme apparaatje tovert elke iPod om in een digitaal opname apparaat. En toegegeven: de kwaliteit is natuurlijk lang niet zo goed als van een hifi of stereo microfoon, maar dat weegt op tegen het gemak van “altijd je studio bij je te hebben”. De iPod had ik immers al permanent in mijn laptoptas, en door daar slechts het kleine opzet-stukje bij te voegen ben ik compleet.

Carl Mangold had in dit verband ook nog een mooie tip voor me: de Samsung H2. En wow… dat is inderdaad de echte droom van de mobiele podcaster, maar daar ga ik volgend jaar maar eens naar kijken.

De iPhone was mijn eerste noodzakelijke (tussen aanhalingstekens) investering als het ging om gadgets!

Zijn auteursrechten en andere “copyrights” nog wel van deze tijd? Begrijp me goed, ik ben zelf ooit muzikant geweest en heb dankbaar gebruik gemaakt van de diensten van Buma/Stemra. Maar steeds vaker bekruipt mij het gevoel dat de instanties die op zouden moeten komen voor de belangen van hun achterban deze eigenlijk aan het verkwanselen zijn.

Daarbij is in de Verenigde Staten allang gebleken dat nieuwe vormen als “fair use” en “creative commons” meer bijdragen aan de economie dan auteursrechtelijke modellen.

Neem nu dit bericht in het NRC: “Omroepen stoppen tijdelijk met podcasts“.

De NOS heeft de podcasts van NOS Met Het Oog Op Morgen tijdelijk van internet verwijderd. Dit wegens een rechtenkwestie over de muziek die in het programma wordt gebruikt.

De Nederlandse Publieke Omroep (NPO) is, namens alle publieke omroepen, met rechtenorganisatie SENA hierover in gesprek, meldde een NOS-woordvoerster vrijdag.

Niet in verhouding
De door de SENA in rekening gebrachte vergoedingen, staan volgens de Publieke Omroep niet in verhouding tot het gebruik en bereik van de podcasts. Met het oog op morgen wordt gemiddeld zeshonderd maal per dag gedownload en Kunststof vijfhonderd maal per dag. De facturen van de SENA voor de podcasts lopen op van een paar duizend tot 20.000 euro per omroep. Dat zou kunnen leiden tot een aanzienlijke inperking van het besteedbare internetbudget bij de omroepen.

En dat is dus slecht voor de omroepen, maar nóg slechter voor de luisteraars! Adoptie van innovaties wordt onder meer gekenmerkt door de fase “wennen aan”. De groep luisteraars die niet was gewend aan de distributie-techniek podcasting, wordt op deze manier weer een hele fase teruggegooid in het proces.

Leren van de TelCo’s
Nogmaals, ik vind het prima dat een vereniging opkomt voor de belangen van haar leden. En muzikanten en componisten mogen wat mij betreft heel veel geld verdienen aan de vruchten van hun muzikaliteit. Maar mijn stelling is dat Sena (in dit geval) en Buma/Stemra (in andere gevallen) teveel focusen op korte termijn en daarmee het grotere plaatje uit het oog verliezen.

Wat mij betreft kunnen zij nog wel iets leren van de telecommers van deze wereld. Ik ben de officiële term even kwijt, maar zij verkopen je een telefoontje ver onder de kostprijs, omdat ze ervan uitgaan dat je zo’n twee jaar via hun netwerk gaat bellen en daarmee vele malen meer waard bent dan wanneer je alleen het toestel zou kopen.

Zou dat niet een veel slimmere tactiek zijn dan nu proberen de hoofdprijs binnen te slepen? Het zal je niet verbazen dat het podsafe musicnetwork de laatste jaren groeit als kool. Deze artiesten geven niet hun rechten weg, maar stimuleren wel de distributie van hun werk (en merk). Alleen door veel “spins” te krijgen zullen artiesten kunnen doorbreken en dan de centjes verdienen waar ze recht op hebben.

Eindelijk gebeurt er wat! Leden van Buma/Stemra kunnen voortaan gemakkelijker toestaan dat mensen niet-commercieel gebruik van hun werk maken zonder daarvoor een vergoeding te betalen. Dat is het resultaat van een proefproject dat de auteursrechtenorganisatie met Creative Commons Nederland is gestart.

Creative Commons is een organisatie die verschillende licenties heeft ontwikkeld, waarmee artiesten hun werk beschikbaar kunnen stellen onder vrijere voorwaarden dan het gangbare auteursrecht. Zo is het mogelijk om niet-commercieel gebruik van het werk toe te staan, terwijl andere gebruikers wel moeten betalen. Sommige versies van de licenties staan bovendien toe dat anderen het werk aanpassen of verbeteren, vergelijkbaar met open-sourcesoftware.

Uit een recent onderzoek gehouden voor PR Week/Brands2Life blijkt dat organisaties in het Verenigd Koninkrijk hun bestedingen aan interactieve media link hebben verhoogd. Uit de survey -gehouden onder Engelse Communications Directors- kwam naar voren dat 44% van de ondervraagden aan podcasting deed en 41% een company blog had aangemaakt. Tot slot bleek 15% video’s te posten op Youtube.

Ten opzichte van vorig jaar laten deze cijfers een behoordelijk stijging zien. Toen meldde 70% van de ondervraagden bijvoorbeed dat blogging geen prioriteit had. Ondanks deze stijging blijkt dat bedrijven nog onzeker zijn over de te volgen strategie als het gaat om nieuwe (social) media. Slechts 12% zegt tevreden te zijn de te voeren interactieve media strategie.

Gareth Thomas, van Brands2Life’s zegt hierover:

“The audiences companies want to influence are increasingly spending time online and we’re seeing a lot of experimentation with interactive means such as blogger outreach, viral films, podcasts and social networking.

But with so many new channels and online outlets emerging, an overall interactive strategy is crucial to ensure resources are focused on the parts of the interactive world that matter and deliver results.”

Uit de survey kwamen nog meer interessante feiten naar voren over de rol van de Engelse communicatie professionals:

Microsoft meldt dat zij in het vierde kwartaal een tweede versie uitbrengt van de muziekspeler Zune. De MP3-speler zal in elk geval uitgebreid worden met ondersteuning voor podcasting en wifi-mogelijkheden. Insiders voorspellen dat deze tweede generatie van de muziekspeler nog vóór de feestdagen (slimmerds!) zal uitkomen.

Microsoft: Features – we’ll move towards parity with iPod building in support for video, podcasting, etc and at the same time build on key differentiators such as the wireless feature, the FM tuner, etc.

Hoewel de Zune (1,2 miljoen verkocht) het bij lange na niet kan opnemen tegen het verkoopsucces van de iPod (100 miljoen verkocht) geeft Microsoft de muziekspeler nog niet op.

Persoonlijk zie ik het niet als een “iPod-killer” maar als een welkome verruiming van de markt. Want, op hoe meer toestellen je podcasts kunt ontvangen hoe beter! Moderne telefoons zijn immers ook uitgerust met een pod-catch functie.

Je merkt dat de belangstelling voor podcasting weer flink aan het toenemen is. Ik word wekelijks gebeld om bij bedrijven hierover te komen praten en lees ook steeds meer berichten over toepassing voor cultuur en educatie.

Een bijzonder vermelding verdient mijns inziens het project Nachtgeluiden van De Amsterdamse Museumnacht. Op de website valt het volgende te lezen:

Wil je geen nachtgeluid meer missen? Om automatisch de nieuwste nachtgeluiden te ontvangen kan je je abonneren op de nachtgeluiden-podcast. Je krijgt dan vanzelf nieuw gemaakte nachtgeluiden binnen in je iTunes of een ander programma. Je kunt zelf kiezen of je alle nieuwe nachtgeluiden wilt ontvangen of alleen die over een bepaald museum of van een bepaalde categorie.

Nachtgeluiden zijn online audioguides voor de Amsterdamse musea. Het zijn korte mp3-bestanden met commentaar, meningen en discussies over kunstwerken of objecten in de musea. Ze worden ingesproken door allerlei verschillende mensen. Van studenten tot kunstenaars; van bekende Amsterdammers tot ‘gewone’ museumbezoekers.

User generated artwork
Het concept is bijzonder goed uitgewerkt, aangezien men ook gedacht heeft aan “user contributions”. Er is een speciale upload-pagina waar precies wordt uitgelegd hoe je zelf nachtgeluiden kan opnemen en insturen.

Bizner is een nieuwe partij op de markt en onderscheidt zich van andere banken door opvallend “modern” te zijn. En met modern bedoel ik dat ze een jonge -doe niet zo moeilijk- uitstraling hebben.

Als je als startende ondernemer op zoek bent naar een financiering klinkt hun propositie je waarschijnlijk goed in de oren:

• We hoeven geen ondernemingsplan te zien
• Ook geopend buiten kantooruren
• Intensief gebruik van internet
• Regel je bankzaken zelf
• Enzovoort

Maar goed, deze posting is geen advertorial voor Bizner. Het gaat mij om het feit dat zij zich proberen te onderscheiden door te kiezen voor podcasting als onderdeel van hun marketing communicatie.

In het kort komt het erop neer dat zij Ben Tiggelaar 6 podcast-afleveringen hebben laten inspreken over ondernemen. De eerste twee kun je gratis/vrijblijvend downloaden vanaf de Bizner-site: Eén voor ondernemende mensen die erover dromen een eigen zaak te starten en één voor ondernemers die echt succesvol willen zijn.

Hopelijk ben je dan geïnspireerd/lekker gemaakt en wil je de andere vier ook horen. Daarvoor hoef je op de site alleen maar je gegevens achter te laten. Deze actie is voor Bizner uiteindelijk dus een leadinstrument. De adressen vormen een mooie verzameling om eens te gebruiken voor een mailing of callcenter actie, zo schat ik in.

Een cynicus zal nu opmerken dat Bizner het woord podcasting misbruikt om “hip” over te komen. Op de website van Bizner is namelijk geen RSS-feed te vinden en bij iTunes kun je je ook niet abonneren op de Bizner-podcast. Feitelijk zijn het dus gewoon een stel mp3-bestanden die men downloadable aanbiedt.

Maar die lezing deel ik niet. Ik ben al hartstikke blij dat het bedrijfsleven de eerste stappen richting duurzame content maakt. Tijdens mijn presentatie op het Digital Marketing Event over podcasting als branding tool heb ik alleen maar voorbeelden kunnen geven uit de Verenigde Staten en nu heb ik dus een Nederlandse case die ik kan behandelen.

Versterken van merkwaarden
Als je de (gepercipieerde) merkwaarden van Bizner op een rij zet (makkelijk, modern, snel, bereikbaar, jong, ambitieus, interactief, ongewoon, ondernemend) zul je zien dat die allemaal perfect aansluiten bij het medium podcast. Bizner had ook de achterkant van de Gouden Gids kunnen reserveren of een spotje rond het 8-uur journaal kunnen kopen. Maar feit is, dat de genoemde merkwaarden absoluut geen match zouden hebben met deze traditionele vormen van informatie-overdracht.

Bizner #1 [ 11:19 ] Play Now | Play in Popup | Download

Vandaag richt ik mij op jou als lezer, niet als luisteraar. Het is een tweedelig artikel geworden over de ROIP, oftewel Return on Investment van Podcasting. Ik krijg namelijk geregeld de vraag:

“Jim, hartstikke leuk die podcast. Maar waarom doe je het eigenlijk?”

Hieronder probeer ik antwoord te geven op die vraag. Een beetje voor mezelf, maar ook voor toekomstige podcasters.

Allereerst moet ik zeggen dat ik het doe omdat ik het leuk vind! En dat klinkt misschien als een open deur, maar ik spreek nog regelmatig mensen die iets doen wat ze *niet* leuk vinden. Ik ben in de gelukkige positie dat ik vaak kan kiezen wat ik doe, en aangezien ik deze podcast als hobby beschouw, steek ik er veel tijd in.

Oude liefdes
Wat is er dan zo leuk aan? Wel, voor mij zijn muziek en radio maken oude liefdes: vanaf mijn 15-e jaar speelde ik al in bandjes en was ik regelmatig in de geluidsstudio om opnames en cd’s te maken.

Als je ook naar andere podcasters luistert, dan is je misschien opgevallen dat zij meestal alleen hun stem gebruiken. Eén van mijn voorbeelden Joseph Jaffe heeft het omschreven als “All you need is a chip and a chair”. Die poker-vergelijking maakte hij om duidelijk te maken dat je alleen een microfoon en een internetverbinding nodig hebt. En zo simpel kan het zijn. Hij -en veel andere podcasters- gebruiken het gratis programma Castblaster. Ooit ontwikkeld door de Nederlandse Amerikaan Zeelandse Mike Versteeg en populair gemaakt door podfather Adam Curry.

Ook voor een programma als Audicity (dat Vincent Everts gebruikt) geldt dat je op [record] drukt, je verhaaltje houdt, en vervolgens op [publish] drukt. Tussendoor kun je eventueel wat audio-fragmenten invoegen, maar het kan in principe heel simpel.

Hoe maak je een podcast?
Van Marco kreeg ik enige tijd geleden een artikel doorgestuurd met de prikkelende titel Podcasting won’t take off until it’s easier. In dit artikel wordt beschreven dat het best veel werk is om een podcast van de grond te krijgen en met die constatering ben ik het ook wel eens.

Eigenlijk had ik 1,5 jaar geleden al willen starten met de podcast, maar het heeft heel lang geduurd voordat ik de juiste set-up (microfoon + software) en een format (inhoud van het programma) had uitgevogeld. Je zou kunnen stellen dat mijn leercurve van podcasting zeker één jaar is geweest. Maar nogmaals, het kan ook heel simpel. Het is mijn persoonlijke keuze om allerlei software uit te proberen, tussenmuziekjes te monteren en interviews af te nemen op vreemde locaties!

Uiteindelijk heb ik een vrij simpele oplossing gekozen. Een Mac met het programma Garageband en een condensator microfoon met USB-ingang (zie foto).

Wat ik eigenlijk over dat artikel eigenlijk wil zeggen, is dat het aan de productiekant dus niet zo klopt, maar dat we ons eerder zorgen moeten maken over de consumptie-kant. Maar daarover schrijf ik in deel 2 van dit artikel meer.

Het format: thema’s en interviews
Als je kijkt naar de laatste 17 afleveringen, dan zie je wellicht een omslag. In eerste instantie begon ik met elke show een thema te geven dat ik vervolgens in ca. 20 minuten tijd uitwerkte. Dat is erg leuk om te doen, zeker als er actualiteit was waar ik een thema aan kon koppelen. Luisteraars stuurden mij veel suggesties, onder meer dat het leuk zou zijn om gasten in de uitzending te vragen. Daarbij refereerden ze aan For Immediate Release, de fantastische podcasts van Neville Hobson en Shell Holtz.