Nieuw boek: Wie is er bang voor kunstmatige intelligentie?

Gisteren bij het jubileum bij TEDxAmsterdam werd het eerste exemplaar getoond! Met dank aan Business Contact is mijn talk van vorig jaar opgeschreven, vertaald en voorzien van een mooie inleiding.

Jim Stolze zet innovatie in een ander daglicht en ontsluit voor ons op haast theatrale wijze de brave new world van kunstmatige intelligentie, in dit op zijn ted-talk gebaseerde boekje. ~ Frankwatching

Continue reading Nieuw boek: Wie is er bang voor kunstmatige intelligentie?

U heeft 18 minuten

Dit weekend in het Volkskrant Magazine veel aandacht voor het boek van Chris Anderson. Lezers van mijn blog weten dat Chris al eerder in Nederland is geweest en wel voor de wereldwijde audities in Amsterdam. Binnenkort komt-ie weer! Chris zal zijn boek “De TED-methode” wereldwijd promoten en daarom ben ik bijzonder trots dat ik het voorwoord voor de Nederlandse editie mocht schrijven! Verwondering Bestaat

En… kijkt ze je aan?

Op een maandagochtend in december 2011 landde ik op een vliegveld ergens in het Midden Oosten. Vanuit de lucht had Qatar geleken op een verzameling zandkorrels op de bodem van een kinderzwembadje. Het groenblauwe water van de Perzische golf vormde een scherp contrast met de beige tinten van de kilometers woestijn die het schiereiland rijk was.

Even later stuurde mijn taxichauffeur zijn auto Al Corniche op. Al Corniche is de slingerweg langs de kust tussen het vliegveld en de hoogbouw van Westbay. De skyline van Westbay was de laatste jaren het symbool geworden voor de ongekende groei van Qatar. De olie- en gasinkomsten hadden ervoor gezorgd dat de kamelen waren ingewisseld voor Ferrari’s en dat de woestijntenten plaats hadden gemaakt voor wolkenkrabbers ontworpen door Rem Koolhaas.

In zijn achteruitkijkspiegel keek de chauffeur mij lachend aan.
“Do you see it?”

Ik had geen idee wat hij bedoelde. Aan mijn linkerhand zag ik alleen hotels en kantoorgebouwen. Aan de rechterkant slechts de zee. Of toch? Op een opgespoten eilandje zag ik een opmerkelijk gebouw dat was opgetrokken uit grote rechthoekige blokken. Het eiland was met Al Corniche verbonden door een statige oprit met aan weerszijden indrukwekkende palmbomen.

“She’s looking at you,” zei de chauffeur.

Ik kreeg het gevoel dat ik in de maling werd genomen. Ik besloot te knikken en bladerde door een reisgids die ik op het vliegveld had gekocht. Tot mijn verbazing kwam ik een foto van dat zelfde gebouw tegen op een van de eerste bladzijden. Het bijschrift luidde: Museum of Islamic Art. Volgens de reisgids ging het hier om het lievelingsproject van Prinses Mayassa, de jongere zus van de Emir. Mayassa stond bekend als een van de meest invloedrijke kunstverzamelaars ter wereld. Zo had ze in de recente jaren onder meer De Kaartspelers van Cézanne (259 miljoen euro) en De Schreeuw van Edvard Munch (91 miljoen euro) aan haar privé verzameling toegevoegd.

Geboeid las ik verder over de totstandkoming van het gebouw. I.M. Pei is de Chinese architect die wereldberoemd was door zijn renovatie van het Louvre. Voor dit project in Qatar was hij tijdelijk uit pensioen gekomen. Daarbij stelde hij wel één voorwaarde: dat hij het museum op zee mocht bouwen. Pei was van mening dat er in de stad teveel kantoortorens werden gebouwd en was bang dat zijn nieuwe creatie daardoor in de schaduw zou komen te staan.

In de volgende bocht vroeg ik de chauffeur om zijn taxi even stil te zetten. Ik wilde met eigen ogen zien wat Pei hiermee bedoelde.

mia-woman

Uitkijkend over de baai zag ik hoe het museum leek te drijven in de smaragd groene zee. De grote bouwstenen waren hoekig, zandkleurig en zo gestapeld dat de brede fundering langzaam naar een smallere bovenkant toeliep. De zon was opgekomen vanuit het oosten en zorgde met haar strijklicht voor een fantastisch effect op de hoekige stenen. De zandkleurige pyramide veranderde langzaam in een geometrisch schaduwspel. Dat bedoelde Pei dus toen hij zei dat de zon het gebouw elke dag tot leven moest wekken.

Ademloos zag ik hoe het museum er elke dertig seconden iets anders uit zag, al naar gelang de stand van de zon. Mijn trance werd verstoord door het geluid van een claxon. De taxichauffeur keek me weer lachend aan.

“And? Is she looking at you now?”

Ik schudde mijn hoofd en stapte terug de taxi in. Mijn ogen bleven gericht op het markante gebouw. De chauffeur wees me naar de top van het museum. In het bovenste vierkante blok waren twee langwerpige uitsparingen aangebracht. Vermoedelijk was dit het uitkijkpunt op de hoogste etage. En toen zag ik het. De twee uitsparingen leken wel twee ogen! Het hele museum zag er plotseling uit als een vrouw in een boerka. En het maakte niet uit waar de taxi reed, haar ogen bleven je achtervolgen.

De taxichauffeur had de grootste pret toen hij zag dat ik de vrouw in het gebouw eindelijk had ontdekt. Volgens hem was dit een één-tweetje geweest tussen I.M. Pei en prinses Mayasaa.

“Yes sir. Een ode aan de moslima. Op straat is de man de baas, maar thuis is het de vrouw. Ook in Qatar.”

Hij vond het een vermakelijk schouwspel. Ik vond het het mooiste dat ik ooit had gezien.

Gered door de wekker

Op mijn schrijftafel staat een kookwekker. Veel mensen denken dat-ie er staat ter decoratie, maar dan leg ik met veel plezier uit dat dit ooit mijn reddingsboei was en dat hij voor mij nog steeds dienst doet als de ultieme productiviteitstool. Om dat uit te leggen moet ik eerst nog een paar jaar terug in de tijd. In 2008 deed ik een experiment dat

Nederland in Ideeën

Sander Ruys van Maven Publishing is iemand die ik bewonder. Het is hem gelukt om in vrij korte tijd een prima onderscheidende plek in het boeken-landschap te veroveren. Zijn marketing achtergrond heeft hem daar goed bij geholpen. Of, hoe hij het ooit bij INcT zei: “Als uitgevers bij Unilever zouden werken, werden ze meteen ontslagen”. Dus toen hij mij vroeg om mee te schrijven

Manuscripta: luister naar je lezers

Vanmorgen had ik de eer om te mogen spreken op Manuscripta, de jaarlijkse opening van het boekenseizoen. In de zaal professionals uit de boekenbranche, verkopers, uitgevers, schrijvers en natuurlijk boekenliefhebbers. Mijn boodschap was uiteraard dat het boekenvak fantastische producten maakt, maar volop vergeet dat we van een producteconomie naar een aandachtseconomie zijn overgegaan. Om dit punt te onderstrepen heb een experiment gedaan: mijn lezing

Uitverkocht = weer leverbaar + ebook

“Hoe gaat het met je nieuwe boek?”, was de meestgestelde vraag aan mij twee weken geleden. Ik antwoordde dan steevast: “Goed, hij is al Uitverkocht!”. Dat grapje op basis van de dubbelzinnige titel kun je natuurlijk niet heel lang volhouden. Des te leuker vond ik het daarom dat het boek vorige week ook écht op was. Bij BOL.com kon-ie niet meer besteld worden. Bij

Nieuw boek: over de aandachtseconomie

Eindelijk! Dat kriebelende gevoel in mijn buik is weg: mijn nieuwe boek Uitverkocht! ligt sinds woensdag in de winkels en is natuurlijk te koop bij Bol.com. Het is een boek voor ondernemers en voor mensen die geïnteresseerd zijn in creatieve vormen van marketing. Op Twitter duiken inmiddels wat mensen op die het boek aan het lezen zijn: @EHPO, @ambiesch, @lexdegrijs, @misslipgloss, @roeldekker, @manonschmitz, @pbasvp,

Aandachtseconomie (Nieuw boek)

Mijn tweede boek is bijna klaar! Al in februari 2010 was ik er aan begonnen, maar door TEDxAmsterdam (onder meer) heb ik toen de eerste deadline niet gehaald. Daarom heb ik de afgelopen twee maanden als kluizenaar zitten werken en nu is het manuscript dan bijna naar de drukker. Graag deel ik met jou als weblog-lezer alvast de visie achter het boek. Uitverkocht! (dat

Laat dat geld nou eens los

Column geschreven voor het magazine van “Second Sight”. Tijdens het dieptepunt van de economische crisis is ook het zwarte pieten begonnen. Politici haasten zich om de schuld te leggen bij de politieke geaardheid van hun tegenstanders en de gemiddelde consument wijst hoofdschuddend naar de grote banken die het in de afgelopen eeuwen opgebouwde vertrouwen in zeer korte tijd hebben verspild. Vertrouwen komt te voet