Sinds ik mijn boek over email-overload en het compulsief internetten heb geschreven, houd een persoonlijk dilemma mij bezig. Mobiel mailen; is dat nou goed of fout?

Goed
Afgelopen week was ik op werkconferentie in Zuid-Frankrijk met een aantal vooraanstaande lieden uit het Nederlands bedrijfsleven en zij bevestigden het beeld bij mij dat mobiel mailen een zegen was. Af en toe grepen ze naar hun Blackberry of iPhone en verwerkten wat mailtjes. “Heerlijk, toch. Ik ben weer helemaal bij”, straalden ze trots uit. Daar is ook iets voor te zeggen. Het nieuwe werken betekent dat je overal en altijd kán werken, en hoe kan dat nu beter dan met een -letterlijk- mobiele device. Ook hield het voor hen in dat sommige collega’s niet eens in de gaten hadden dat zij zich aan de Cote d’Azur bevonden.

Fout
Maar weet je wat het is met mail op de mobiele telefoon? Het gaat maar door. Je kunt het niet gemakkelijk aan – en uitzetten. Het gevolg is dat er altijd iets is, dat je aandacht vraagt. Linda Stone noemt dit “continuous partial attention”: continu versnipperde aandacht. Rijd je in de auto, dan kijk je om de 8 minuten op je schermpje om te zien of er “nog iets te lezen is”. Je begeeft je je in levensgevaarlijke situaties om korte mailtjes toch maar even te beantwoorden. Of ’s-avonds als je je kinderen op bed aan het leggen bent, kijk je tijdens het voorlezen toch weer even op dat schermpje. Wat voor automobilist of ouder ben je dan? Precies, fout.

Conclusie
Ik ben eruit. Na 14 maanden aan/uit heb ik de knoop doorgehakt: email gaat uit. Waarom? Ten eerste: omdat het erop zit, betekent nog niet dat je het moet gebruiken. Veel mensen gaan even “kijken of het werkt”. En dan is het net als met een olifant die gaat liggen: je kan niet meer terug. Plots komt de informatie overvloed binnen en voel je je verplicht om iets mee te doen. Je voelt je lekker als je mailtjes wegwerkt en je voelt je schuldig als je ze laat staan. Totaal overbodige gevoelens als je ze überhaupt niet “ziet” binnenkomen.

Ten tweede merk ik dat het leven zonder mobiele mail veel aangenamer is. Je bent je bewust van je gesprekspartner. Je kunt echt al je aandacht geven, terwijl je hem of haar nog wel met de ogen onrustig ziet zoeken af en toe. En denk nu niet alleen aan een zakenlunch, maar ook op de bank met je partner, of op het voetbalveld met je zoon of dochter.

En dan is er nog het argument dat het effectief zou zijn. Wel, dat wil ik betwisten. In mijn boek observeerde ik al hoe te korte en te lange e-mails de communicatie juist verstoren in plaats van verhelderen. Met het mobiele mailen is dat twee keer zo erg. De verzender kan lastig citeren, maakt eerder spelfouten en is over het algemeen nog korter dan normaal. En de heren en dames die ik hierboven aanhaalde? Even doorvragen en ik kwam erachter wat hen werkelijk zo effectief maakte. Ze hebben een secretaresse of een assistent. Die filtert alle mails alvast en verwerkt de korte berichtjes tot nette antwoorden.

Samenvattend: Tenzij je een persoonlijk secretaresse hebt… mailen op je smartfoon is alles behalve smart. Ik hoop dat je het experiment aandurft en me laat weten hoe het gaat.