De Universiteit van Amsterdam organiseerde in Kriterion een symposium over Crowdsourcing. In mijn lezing wilde ik -als opener- de discussie scherp aanzetten. Ik heb daarom geen “hosanna”-verhaal gehouden maar gewezen op foutsourcing, in plaats van crowdsourcing.

Zo heb ik moeite met de term crowdsourcing. Het plaatst de mens in dezelfde categorie als grondstoffen. “Human resources” doet dat ook. En wat doen bedrijven met grondstoffen? Juist, voor zo weinig mogelijk inkopen, uitpersen tot de laatste druppel en inzetten voor winstmaximalisatie. Een term als collaborative creativity vind ik al een stuk sympathieker klinken

Vorige week gaf ik een gastcollege op de Universiteit van Amsterdam. Op uitnodiging van Anna Snel heb ik een ochtend gesproken over de digitalisering van onze cultuur en de gevolgen daarvan op (intermenselijke) communicatie.

De studenten waren opvallend goed op de hoogte van de thema’s informatieverslaving en information-overload. Helemaal fantastisch vond ik het experiment dat Dennis, Bram en Paul (foto) hadden gedaan. In navolging van mijn maand offline, hebben zij een week ‘zonder informatie geleefd’.

In dit filmpje delen zij hun ervaringen van deze week. De meest opvallende punten:

• opvallend dat in bijna élke kamer wel een computer of televisie staat
• iedereen, maar dan ook iedereen heeft een mobiel
• informatie is overal te vinden en niet te negeren
• drang naar informatie zit in kleine dingen (even googlen / even zoeken / checken / mail)
• informatieverslaving blijkt een drang naar instant bevrediging te zijn, zodat je weer verder kan
• op zoek naar `de verrijking´; die zit waarschijnlijk in efficiency van informatiebevrediging á la TomTom, of een treinsschema op je mobiel
• meer efficiency betekent overigens niet meer vrije tijd; de tijd blijft hetzelfde
• scrabbelen wordt zwaar overschat
• een voetbalwedstrijd kun je ook volgen door naar de buren te luisteren

Bram, bedankt voor de droogkomische maar zeker ook filosofische slotconclusies!

Vanmorgen mocht ik op het podium van TED.com een presentatie houden over de relatie tussen internet gebruik en geluk.

De sessies TED University zijn een soort voorprogramma voor de 18 minuten presentaties op het hoofdpodium. Tijdens mijn ochtend deelde ik het podium met bekende sprekers als Brian Cox en Philip Zimbardo (twee favorieten van vorig jaar), maar ook met een aantal nieuwe sprekers die echt waanzinnig waren. Met name de laatste spreker, Aimee Mullins. Een superoptimistische jonge vrouw die op een heel bijzondere manier met haar twee beenprothesen omgaat en hier prachtig over vertelt.

De Powerpoint-versie van mijn presentatie, evenals een uitgeschreven versie vind je op de site van Virtual Happiness.