De uitgeefbranche heeft goud in handen, maar ziet het zelf niet. Ze heeft een krans van mogelijkheden om de nek hangen, maar interpreteert deze zelf als een loden last.

Ronnie Overgoor interviewt Jan Dijkgraaf (HP/DeTijd)

Ik voelde me afgelopen donderdag Emile Ratelband in uitgeefland. Door het vakblad InCT was ik uitgenodigd om te spreken op hun congres voor uitgevers. En ’s-ochtends had een aantal sprekers hun licht geschenen op onderzoeken die aantoonden dat uitgevers niet innovatief zijn. Een presentatie van 50 slides van PWC en een onderzoek van MediaTest i.o.v. InCT, lieten zich samenvatten in deze quote:

De uitgeefbranche vindt zichzelf (nog steeds) niet innovatief genoeg, professionals werkzaam in de branche geven zichzelf een 5,7 als rapportcijfer als het gaat om innovatie.

Het leek wel een negatieve echo-put waar de aanwezigen elkaar zuchtend napraten hoe slecht het ging. Hoe het water hen aan de lippen stond. Hoe eerst de muziekindustrie, toen de film en nu de boekenindustrie ten onder zal gaan ten gevolge van de digitalisering. In mijn presentatie heb ik mijn best gedaan om dit beeld te keren. Zoals gezegd: uitgevers zijn als geen ander in staat om met hun content juist een rol van betekenis te spelen in de nieuwe honger naar informatie en inspiratie.

Bottomline
In het kort komt het erop neer dat de uitgeverij een aantal dingen binnen de organisatie iets anders moet inrichten. Het samenstellen van teams, het durven experimenteren en het betrekken van het lezerspubliek.

De uitgever is geen meneer meer. Net als de witte jas die van de huisarts is afgevallen, net als dat het gezag van de schoolmeester niet meer vanzelfsprekend is, zo moet de uitgever zijn plek in de maatschappij weer vinden en rechtvaardigen.