Google Reader is één van de tools die mijn online leven een stuk gemakkelijk maakt. Afgelopen jaren heb ik flink mijn best gedaan om alleen die RSS-feeds over te houden die er (voor mij persoonlijk) echt toedoen.

Op die manier spaar ik veel tijd uit; ik hoef immers niet meer alle sites langs om te zien of er nog iets nieuws op is geplaatst. Al het nieuws, komt keurig chronologisch gerangschikt in mijn eigen Reader.

Maar net toen je dacht dat het niet beter meer kon…

Een tijde gelden alweer kwam Google met de functie dat je ook “items” kon lezen van je vrienden. In de praktijk: mensen met wie je gemaild of gechat hebt én die een Gmail-account hebben.

Polle, I love you
En sindsdien word ik dagelijks verblijd met artikelen van websites waarvan ik nog nooit gehoord had. Geweldige content die HELEMAAL bij mij past, maar die ikzelf nooit had kunnen vinden.

Met name Polle de Maagt maakt er veel werk van om precies de juiste artikelen te voorzien van deze “share”-mogelijkheid. En daar wilde ik hem vanaf deze plaats eens flink voor bedanken.

Frank, I love you
En dat geldt ook voor Ome Frank. Veel nuttige “must reads” op het gebied van Social Media, dankzij deze sociale kant van @frankmeeuwsen.

Jongens, bedankt. En ga alsjeblieft nog heel lang zo door!

Het begint hip te worden om te roepen dat podcasting dood is, maar tegelijkertijd lees je steeds meer artikelen waarin de opkomst van vodcasting wordt beschreven.

Zelf heb ik ook een tijd gedacht dat podcasting ging over audio, maar eigenlijk maakt het natuurlijk niet uit wat je op je iPod doet. Je kan net zo goed een RSS-feed maken waarin je elke week een PDF meestuurt als enclosure-url, of een Word-document. Dan noem je het toch ook niet Print-casting?

Dat aan podcasting een behoorlijke bagage radio kleeft is niet erg, maar het was wel de reden dat Adam Curry zijn bedrijf hernoemde van Podshow (radio) naar Mevio (media).

Op Mashable in ieder geval een mooi artikel over “the rise of video-casting” naar aanleiding van de New Media Expo, een van de betere conferenties in de USA over nieuwe media, podcasts en schijnbaar ook video.

Vandaag richt ik mij op jou als lezer, niet als luisteraar. Het is een tweedelig artikel geworden over de ROIP, oftewel Return on Investment van Podcasting. Ik krijg namelijk geregeld de vraag:

“Jim, hartstikke leuk die podcast. Maar waarom doe je het eigenlijk?”

Hieronder probeer ik antwoord te geven op die vraag. Een beetje voor mezelf, maar ook voor toekomstige podcasters.

Allereerst moet ik zeggen dat ik het doe omdat ik het leuk vind! En dat klinkt misschien als een open deur, maar ik spreek nog regelmatig mensen die iets doen wat ze *niet* leuk vinden. Ik ben in de gelukkige positie dat ik vaak kan kiezen wat ik doe, en aangezien ik deze podcast als hobby beschouw, steek ik er veel tijd in.

Oude liefdes
Wat is er dan zo leuk aan? Wel, voor mij zijn muziek en radio maken oude liefdes: vanaf mijn 15-e jaar speelde ik al in bandjes en was ik regelmatig in de geluidsstudio om opnames en cd’s te maken.

Als je ook naar andere podcasters luistert, dan is je misschien opgevallen dat zij meestal alleen hun stem gebruiken. Eén van mijn voorbeelden Joseph Jaffe heeft het omschreven als “All you need is a chip and a chair”. Die poker-vergelijking maakte hij om duidelijk te maken dat je alleen een microfoon en een internetverbinding nodig hebt. En zo simpel kan het zijn. Hij -en veel andere podcasters- gebruiken het gratis programma Castblaster. Ooit ontwikkeld door de Nederlandse Amerikaan Zeelandse Mike Versteeg en populair gemaakt door podfather Adam Curry.

Ook voor een programma als Audicity (dat Vincent Everts gebruikt) geldt dat je op [record] drukt, je verhaaltje houdt, en vervolgens op [publish] drukt. Tussendoor kun je eventueel wat audio-fragmenten invoegen, maar het kan in principe heel simpel.

Hoe maak je een podcast?
Van Marco kreeg ik enige tijd geleden een artikel doorgestuurd met de prikkelende titel Podcasting won’t take off until it’s easier. In dit artikel wordt beschreven dat het best veel werk is om een podcast van de grond te krijgen en met die constatering ben ik het ook wel eens.

Eigenlijk had ik 1,5 jaar geleden al willen starten met de podcast, maar het heeft heel lang geduurd voordat ik de juiste set-up (microfoon + software) en een format (inhoud van het programma) had uitgevogeld. Je zou kunnen stellen dat mijn leercurve van podcasting zeker één jaar is geweest. Maar nogmaals, het kan ook heel simpel. Het is mijn persoonlijke keuze om allerlei software uit te proberen, tussenmuziekjes te monteren en interviews af te nemen op vreemde locaties!

Uiteindelijk heb ik een vrij simpele oplossing gekozen. Een Mac met het programma Garageband en een condensator microfoon met USB-ingang (zie foto).

Wat ik eigenlijk over dat artikel eigenlijk wil zeggen, is dat het aan de productiekant dus niet zo klopt, maar dat we ons eerder zorgen moeten maken over de consumptie-kant. Maar daarover schrijf ik in deel 2 van dit artikel meer.

Het format: thema’s en interviews
Als je kijkt naar de laatste 17 afleveringen, dan zie je wellicht een omslag. In eerste instantie begon ik met elke show een thema te geven dat ik vervolgens in ca. 20 minuten tijd uitwerkte. Dat is erg leuk om te doen, zeker als er actualiteit was waar ik een thema aan kon koppelen. Luisteraars stuurden mij veel suggesties, onder meer dat het leuk zou zijn om gasten in de uitzending te vragen. Daarbij refereerden ze aan For Immediate Release, de fantastische podcasts van Neville Hobson en Shell Holtz.