Since my initial experiment in 2008 I get a lot of messages around the world from people who are doing similar projects. These projects vary in size but they have one thing in common. “What will happen if you unplug?”

Last week I spoke at Eday 2010 and I gave an update on these interesting projects:

Jeroen van Loon
To graduate without the computer at a digital academy of art? Is that at all possible? Jeroen van Loon started his project: “From Digital to Analogue”. He worked for several months on this projects and sent out offline blogposts and created a fantastic visual art piece in the end.

The New York Times
(These) technologies have become so constant in many of our lives we can’t see ourselves without them even as the impact of them on our personal and professional lives — and even our brains — is being discovered. The Times is starting a video project asking readers to see what happens when they give up technology. We’re looking for volunteers to unplug temporarily and tell us about their experience.

Zeit Online (german)
Zwei neue Selbstversuche, offline: Christoph Koch und Alex Rühle beschreiben in ihren Büchern das Leben ohne Netz und digitalen Boden.

Slate – James Sturm
“I have been offline for almost four weeks now. I imagined by this time I would have all kinds of dramatic stories about resentful co-workers, domestic tension, and feelings of isolation, but so far the biggest surprise has been how uneventful it is. The benefits have outweighed the hassles.”

Nu Jan Dijkgraaf (HP/De Tijd) en Anna-Maria (Puur) hebben aangekondigd per 1 april (!) maar liefst 10 volle dagen twitterloos door het leven te gaan, zie je op Twitter reacties die spreken over “een jimstolze” doen.
Tenminste, ik krijg allerlei mailtjes en DM-s van mensen die daarop wijzen… dus even een korte uitleg.

Toen ik van 1 december 2008 tot en met 7 januari 2009 mijzelf vrijwilig van het internet had afgesloten leidde dat tot veel gespreksstof. Ik was mij daar op het moment niet van bewust (behalve dat journalisten en radio deejays gingen bellen). Later zag ik dat bijvoorbeeld Rebecca Rijnders (Emerce) mijn actie vergeleek met die van Michael Arrington (Techcrunch) die daarna ook een tijd offline ging.

Ook andere mensen die aankondigden even “out of office” te zijn, kregen te horen dat ze een “mini jimstolze” deden Erg grappig natuurlijk, tenminste als je weet wat ermee bedoeld wordt.

Na mijn internetloze maand (december 2008) ben ik door een aantal mensen benaderd die een vergelijkbaar experiment wilden doen. Sommigen privé, anderen voor hun studie en weer anderen hoopten er eeuwige roem mee te vergaren in het internet-museum.

Een kleine opsomming:

• een radio deejay die zichzelf aanmeldde bij een afkick-kliniek vanwege zijn ‘online’ verslaving
• drie studenten die een week zonder informatie leefden
• Gretchen Rubin die zich stortte op happiness-research om vervolgens de learnings op zichzelf toe te passen
• Stefan van Buren die mijn experiment als vertrekpunt koos
• Robin van Koppen die mijn maand als inspiratie voor het “Nieuwe Werken” koos

Daar kan ik nu een nieuw experiment aan toevoegen. Vriend en collega-blogger Ernst-Jan Pfauth gaat een week zonder Google proberen te leven. Dat is tamelijk bijzonder aangezien hij een van de meest productieve internet jounalisten voor NRC Next is.

Many people think of the Internet as a part of nearly everything. You can’t turn on the radio without hearing a commercial that ends with “please visit WWW (anything) dot com”. It looks like the Internet has added an extra layer to our lifes.

Or, has it? Matthew More from The Telegraph wrote a fun article on 50 things that are killed by the Internet. Here are my 5 favorites:

• Letter writing/pen pals: Email is quicker, cheaper and more convenient; receiving a handwritten letter from a friend has become a rare, even nostalgic, pleasure. As a result, formal valedictions like “Yours faithfully” are being replaced by “Best” and “Thanks”.
• Memory: When almost any fact, no matter how obscure, can be dug up within seconds through Google and Wikipedia, there is less value attached to the “mere” storage and retrieval of knowledge. What becomes important is how you use it – the internet age rewards creativity.

• Dead time: When was the last time you spent an hour mulling the world out a window, or rereading a favourite book? The internet’s draw on our attention is relentless and increasingly difficult to resist.
• Delayed knowledge of sporting results: When was the last time you bought a newspaper to find out who won the match, rather than for comment and analysis? There’s no need to fall silent for James Alexander Gordon on the way home from the game when everyone in the car has an iPhone.
• The mystery of foreign languages: Sites like Babelfish offer instant, good-enough translations of dozens of languages – but kill their beauty and rhythm.
• Concentration: What with tabbing between Gmail, Twitter, Facebook and Google News, it’s a wonder anyone gets their work done. A disturbing trend captured by the wonderful XKCD webcomic.

Hoe overleef ik mijn inbox? is mijn eerste boek. Het is niet de eerste keer dat ik over dit onderwerp schrijf, maar wel dat het wordt gedrukt. En wat is dat een verschil met schrijven voor internet!

Zo vond ik het dankwoord het moeilijkst om te schrijven. Iedere auteur is bang dat hij net die ene persoon vergeet die zo belangrijk was bij de totstandkoming van het boek. En als ik op mijn weblog een foutje maak of iets vergeet, kan ik dat met een aantal muisklikjes direct herstellen. Daarom heb ik in mijn boek een begin gemaakt met de lijst van bedankjes en ga ik op deze plek gewoon verder met aanvullingen qua namen en linkjes waar nodig.

Het oorspronkelijke idee om een tijd offline te gaan, kreeg ik op het TED-congres van 2008. Daar was John Francis, een man die zeventien jaar aan één stuk had gezwegen. Hij was van mening dat je pas echt naar mensen kon luisteren – en van hen kon leren – als je niet steeds zelf bezig was om te verzinnen wat je moest gaan zeggen. Aan het einde van zijn presentatie daagde hij het publiek uit om ook eens na te denken over wat zij zouden kunnen ‘laten’ om daarvan te leren. Ik bedacht toen onmiddellijk dat ik wellicht een en ander over mezelf en mijn omgeving zou kunnen leren door een tijd te stoppen met internetten.

Dit idee vertelde ik aan Michiel Hogerhuis en Joris van Heukelom, die mij het juiste zetje gaven om het ook daadwerkelijk te gaan doen. Mijn vriend en compagnon Randolph Plomp wil ik bedanken voor het vertrouwen dat hij mij gaf door ‘de zaak’ op meerdere manieren los te kunnen laten. Ook Kevin en Annelies hebben bij Toscani alleen maar positief gereageerd en zijn er op allerlei creatieve manieren omgegaan. Lennard heeft zelfs aan hele fragmenten van dit boek bijgedragen door zijn ongekende speurneus voor feitjes en weetjes op het gebied van internetgebruik.
Steef Peters en Lidwien van de Wijngaert hebben me geholpen om een pseudo-wetenschappelijk experiment om te zetten in een bruikbare afstudeerscriptie.

Vandaag was ik te gast in het radioprogramma “Dit is de Dag” bij de EO. Het was een erg fijn gesprek met Arie Boomsma, waarbij ook gasten Liesbeth Hop en Gerlof Leistra aanwezig waren.

Een maand zonder internet en e-mail; voor veel mensen zou het leven op die manier vrij zinloos zijn. Jim Stolze ging de uitdaging aan en overleefde niet alleen, maar kwam ook nog tot verrassende inzichten. Hij beschreef zijn ervaringen in een boek, ‘Hoe overleef ik mijn inbox’. Eén van zijn conclusies: Leven zonder internet is geen pretje, maar leven zonder e-mail is fantastisch.

De hele uitzending en ook informatie over het onderzoek van Mediarakkers is te vinden op DitisdeDag.nu.

Interview [ 10:15 ] Play Now | Play in Popup | Download

Als je een maand wel erg lang vindt, kun je natuurlijk ook met een weekend beginnen. Zoals de tekenaar van deze strip:

Met dank aan Paul voor de tip en Xkcd voor de cartoon.

Er was een tijd waarin het nieuws was als iets of iemand online ging. Zo was er in het jaar 2000 de dot-com guy die probeerde een heel jaar lang binnen te blijven. Hij wilde aantonen dat je dankzij computer, internet en e-commerce prima in je dagelijkse behoeften kon voorzien.

Maar nu in 2009 lijkt het eerder nieuws als iets niet meer is aangesloten op internet. Je kent waarschijnlijk al mijn eigen experiment van eind vorig jaar, waarin ik mezelf een maand lang afsloot van internet. Afgelopen tijd vielen drie andere nieuwsberichten mij op:

1. Franse straf: een jaar zonder internet

Allereerst een artikel in het NRC waarin staat dat het illegaal downloaden van films, muziek en software  in Frankrijk voortaan een stuk strenger bestraft. Het Franse parlement besloot dat illegale downloaders na twee waarschuwingen een jaar lang zullen worden afgesloten van hun internetverbinding …

2. Boeren zonder internet

Via vriend Co Scholte werd ik gewezen op een soort kruising tussen “40 dagen zonder sex”, “boer zoekt vrouw” en mijn maand offline”. Door een fout van Orange kwam een groep boeren zonder internet te zitten. En toen bleek hoe zeer ze afhankelijk waren van het web:

Dieren kunnen niet meer worden aan- en afgevoerd en de inseminaties niet meer geregistreerd. We hebben geen toegang meer tot de melkcontrolegegevens en bankzaken doen konden we vergeten. Vergaderingen worden gemist omdat de e-mail niet wordt gelezen. Bellen via het Internet is niet meer mogelijk, zodat de telefoonrekening omhoog schiet. Juist op het moment dat onze kinderen met een uitwisseling in Duitsland zitten

(…)

Nu gaan we af en toe naar vrienden om de hoogstnodige internetzaken te regelen. Dat doet me denken aan precies vijftig jaar geleden. Mijn grootvader was de eerste in het dorp die een televisie had. Toen hij overleed erfden wij die en op woensdagmiddag zat de huiskamer vol vriendjes en vriendinnetjes die met spanning wachtten tot de omroepster, tante Hannie heette ze, het kinderprogramma aankondigde. We schrijven 1959.

Lees hier het hele artikel.

3. Leven zonder e-mail

Matthijs van den Broek wees mij op een prachtig stuk van Luis Suarez die probeert te leven zonder e-mail.

To start with, I have already started it. I am already on Week 1 of what I have decided to now call “A World Without Email”. Yes, indeed, I think it is possible to work on a corporate environment without email and this is the year I’m going to prove it once again!

Notice though that, once more, I am not saying email is dead (For me anyway); what I am just saying is that I am going to continue progressing further on my move to stop using email and use social software instead as my primary means of connecting, sharing my knowledge and collaborating with others.

Iets in mij zegt dat we nog veel meer voorbeelden gaan tegenkomen van mensen die stilstaan bij hun eigen digitale lifestyle.

Tijdens de Mediaparade was ik door Sanoma uitgenodigd om een verhaal te vertellen over de vervagende scheidslijn tussen online en offline. Met de presentatie “Hoe offline kun je zijn?” heb ik een aantal voorbeelden gegeven van situaties die in het pre-internet tijdperk heel normaal waren, maar nu onvoorstelbaar.

Daarnaast ben ik wat dieper ingegaan op mijn onderzoek onder Viva-lezeressen en heb ik uiteraard nog iets verteld over de tips uit mijn aanstaande boek.

Naast spreker was ik natuurlijk ook bezoeker. Diverse sessies heb ik bijgewoond waarbij de blunderlunch en de workshop “website in één dag” me het meeste zijn bijgebleven. Het was een heerlijke week, daar in Hoofddorp!

A short article by Mads Kristensen from Denmark:

“Jim Stolze has written one of the most interesting posts, I have read for a very long time. And no, it’s not about some new cool gadget, service, application or website. It’s about going completely offline and trying to live a life without access to the web for one month.

His tale is revealing in more senses than one. Revealing to the fact that we have outsourced so many tasks to the internet today – checking of phone numbers, fact finding, sending stuff around – that it becomes daunting to have to do without the blessing of broadband. And most revealing to the fact that if we cut out all the noise from emails, blogs, Twitter and the likes, we actually have an opportunity to find peace, be more present in the moment and have more qualified and deeper discussions with the people, who really matter to us.

It’s almost scary. I have always argued that the internet is not a new type of media – it’s infrastructure along the lines of electricity, gas and running water. And I do believe it is. But I also think it’s healthy to every once in a while take a step back and rethink, what it is we’re using the internet for, and how it provides value to our lives – and what it potentially takes away.