Sinds mijn onderzoek naar de relatie tussen welzijn en internetgebruik, word ik regelmatig geïnterviewd over infobesistas. NRC noemde het zelfs één van de woorden die 2010 kenmerkten.

Wat ik eronder versta is de constatering dat internetten -net als eten- heel fijn kan zijn, maar dat de mens net zo gemakkelijk door kan slaan in de hoeveelheid eten als de hoeveelheid digitale informatie die hij/zij consumeert. Anders gezegd:

Obesitas is vetzucht.
Infobesitas is een zucht naar verbondendheid en honger naar informatie.

Een misverstand is dat dit een ‘ziekte’ zou zijn die op de jeugd van toepassing is. Mijn stelling is juist dat zij er geen last van hebben en dat alleen wij (de dertigplussers) erover klagen.

Het toverwoord hier is projectie. De dertigplussers projecteren hun problemen met digitale communicatie op de jongere generaties. Dat komt omdat die dertigers in fysieke objecten denken. Toen zij op de arbeidsmarkt kwamen was post nog fysiek. Dat wil zeggen: het kwam twee keer per dag op je bureau binnen in de vorm van enveloppen en pakketjes. Als de stapel te hoog werd, kreeg je simpel gezegd een assistent.

Vandaag de dag is post digitaal, we noemen het e-mail of social media clutter. Niemand weet hoe hoog de stapel is en niemand zal op idee komen om je een assistant toe te wijzen. Omdat de dertigplussers nog denken in fysieke objecten ervaren zij daarom een gevoel van information overload. De jeugd denkt per definitie digitaal, zij weten niet eens dat je een postzegel behoefde te likken. Ze denken dat je “klikken” bedoelde.

Het mooie aan internet is dat je alles kunt ontdekken. Maar je kunt nooit alles tegelijkertijd ontdekken. Als je een minuut op Youtube hebt gekeken, loop je alweer 13 uur kijkplezier achter. En dat geldt uiteraard ook voor de html-pagina’s.

Zo werd ik vandaag door Theo Loth gewezen op een boek uit 2003. De titel is Turn it off en het gaat -jawel- over omgaan met de digitale overload en de vager wordende scheiding tussen werk en privé.

The very same tools that enable mobility and free people from the bounds of the office can tether them to that office in ways they never expected and with consequences they and their employers or clients rarely expect.

All this hardware – and the software and telecommunications services that go with it – has, for the first time in history, let us separate what people do from where they do it.

Intrigerend om te zien hoe Gil E. Gordon al 6 jaar geleden bezig was met dezelfde stof als waar een deel van mijn hoofdstuk 5 overgaat:

Aandacht en productiviteit    116

• Optimale aandacht (flow)    117
• Versnipperde aandacht    119
• Het misverstand rond multitasken    121
• Snel afgeleid?    123
• Uitstellen van taken: herkenbaar?    125
• Op zoek naar de werk-privébalans    126
• Waar werk je… en hoeveel?  128

(een klein stukje uit de inhoudsopgave van mijn boek dat rond 15 juni uitkomt)