Sinds mijn onderzoek naar de relatie tussen welzijn en internetgebruik, word ik regelmatig geïnterviewd over infobesistas. NRC noemde het zelfs één van de woorden die 2010 kenmerkten.

Wat ik eronder versta is de constatering dat internetten -net als eten- heel fijn kan zijn, maar dat de mens net zo gemakkelijk door kan slaan in de hoeveelheid eten als de hoeveelheid digitale informatie die hij/zij consumeert. Anders gezegd:

Obesitas is vetzucht.
Infobesitas is een zucht naar verbondendheid en honger naar informatie.

Een misverstand is dat dit een ‘ziekte’ zou zijn die op de jeugd van toepassing is. Mijn stelling is juist dat zij er geen last van hebben en dat alleen wij (de dertigplussers) erover klagen.

Het toverwoord hier is projectie. De dertigplussers projecteren hun problemen met digitale communicatie op de jongere generaties. Dat komt omdat die dertigers in fysieke objecten denken. Toen zij op de arbeidsmarkt kwamen was post nog fysiek. Dat wil zeggen: het kwam twee keer per dag op je bureau binnen in de vorm van enveloppen en pakketjes. Als de stapel te hoog werd, kreeg je simpel gezegd een assistent.

Vandaag de dag is post digitaal, we noemen het e-mail of social media clutter. Niemand weet hoe hoog de stapel is en niemand zal op idee komen om je een assistant toe te wijzen. Omdat de dertigplussers nog denken in fysieke objecten ervaren zij daarom een gevoel van information overload. De jeugd denkt per definitie digitaal, zij weten niet eens dat je een postzegel behoefde te likken. Ze denken dat je “klikken” bedoelde.

Nu de helft van Nederland zich klaarmaakt om de zon op te zoeken, doet zich voor jou een prachtige kans voor! Je hebt namelijk een keuze waar het gaat om je inbox. Je kunt ervoor kiezen om tijdens je afwezigheid digitaal te ontslakken. Of om te proberen de schade een beetje te beperken.

Met ontslakken bedoel ik natuurlijk twee of drie weken volledig offline gaan, met alle toeters en bellen. Om te zien wat dat met je doet. Welke ideeën je krijgt, wat je collega’s daarvan vinden. En met “schade beperken” bedoel ik dat je zelfs op vakantie ook nog het virtuele lijntje met kantoor in stand houdt (niet aan te raden).

KPN gebruikte deze maand in hun interne nieuwsbrief de tips uit mijn boek. Hier zal ik “Op vakantie in de 24-uurs economie” ook nog maar eens plaatsen:

Tip 1: start al een aantal dagen eerder
Zet 3 dagen van tevoren je out-of-office-reply aan, Hierdoor voorkom je dat je op het laatste moment nog allerlei spoedklusjes moet afhandelen en stel je je collega’s vast op de hoogte van naderende absentie.

Afgelopen maand werd ik geïnterviewd door Barbara Kathmann van omroep Llink. Zij schetste een herkenbaar beeld van haar dagelijkse “race tegen de inbox”. Je hebt je privé e-mail, de mailbox op je werk, berichten via LinkedIn, krabbels op Hyves en dan ook nog een tuintje dat je met vriendinnen op Facebook wilt onderhouden. En dan heeft ze het nog niet eens over de honderden tweets van je vrienden die ook allemaal aan het twitteren zijn geslagen.

In het interview komen ook mensen op straat (a.k.a. voxpop) aan het woord om te vertellen of zij zonder mailbox zouden kunnen. Het antwoord is natuurlijk “Nee!” Met een kleine nuancering van de Blackberry-gebruikers die zich afvragen of ze dan nog wel mogen p!ngen of msn-en.

Het interview gaat verder over:

• de blackberry als moderne slavenketting
• notificaties uitzetten
• e-mails beantwoorden via Hyves
• de oplossing zit in de schoolbanken
• het verschil tussen e-mail verzenden en ontvangen
• in 14 seconden naar een lege inbox
• Twitter = e-mail opnieuw uitgevonden

Tot slot nog een slimme vraag van Barbara of vroeger alles beter was. Mijn antwoord was: Nee, zeker niet. Vroeger is niet te vergelijkken met nu. Maar e-mail vind ik ook iets van vroeger! Luister het interview op de site of via de podcast.

Interview Radio1 [ 0:01 ] Play Now | Play in Popup | Download

This week I will be at the NEXT-conference:

Europe’s leading Internet conference will be held in Berlin. The motto of next10 is “Game Changers”, and the conference will offer 40 hours of events with international speakers over two days on three stages at STATION-Berlin.

My talk on Wednesday will be an update on the Virtual Happiness Project, which was launched on the PicNic-Conference in 2008 (Does the Internet make you happy?) and about which I spoke at TED 2009 as well (Can you live without the Internet). My theme for this year will be “How can we avoid the next epidemic?”

It’s basically the end conclusion of the project. We’ve gathered enough information to know what drives virtual happiness (online social interaction) and we know what frustrates our virtual happiness (the inability to handle digital information we were used to in the fysical world). So, what is left is a call for action to take way this last barrier towards a better online well-being. Let’s see if we can stop the impending epidemic of infobesity.

More information about NEXT10
“Over the course of five years, the next conference has become the most important European conference for the digital and creative economy,” said Matthias Schrader, founder and CEO of interactive agency SinnerSchrader. “We are coming to Berlin to take the next step in our development, and we’ve found the right partner in STATION-Berlin, the organiser of the international PREMIUM fashion fair.”

This week I was invited to give a presentation at Social Strategy Talk in Amsterdam. The theme was “bizarre stories” and I was amazed by the inspiring (and personal) stories that were shared by my fellow speakers.

I chose to tell 5 little anecdotes and then end with a worry. The five stories obviously had to to with my favorite topic “Living with or without the Internet”. Here are my slides:

If you are a returning reader of my blog then you probably knew these 4 stories allready. But the fifth one is the one that keeps me busy at night. The fact that the amount of information we produce and consume goes up and up… is inspiring for any online professional. But that at the same time the numbers of our National Productivity haven’t changed during the last 10 years should worry that very same professional.

Stuur me een e-mail waar ik JA of NEE op kan zeggen en ik antwoord direct! Stuur mij een vraag waar ik over na moet denken en het duurt gemiddeld drie dagen.

Toegegeven, je mailt me niet voor niets. (toch?) Je wilt mijn mening horen of even iets checken. Dat is ook zo fijn aan e-mail; je hoeft niet bang te zijn dat je stoort. E-mail overbrugt plaats en tijd, zodat ik kan reageren wanneer het mij uitkomt.

Maar, als je me iets voorlegt waar ik geen Ja of Nee op kan zeggen, is de kans groot dat je mail op de stapel met andere verzoeken komt te liggen. En bij e-mail is het immers niet zo dat de bovenste op de stapel ook per definitie als eerste geholpen wordt.

In het Eindhovense Dagblad stond een artikel over een ambtenaar die schijnbaar mijn boek had gelezen. Dat wil zeggen: hij brengt één van de tips in de praktijk.

Een inwoner uit Eindhoven, die een e-mailtje naar de gemeente stuurde, kreeg tot zijn verbazing het volgende automatische antwoord: ‘17 augustus ben ik weer aanwezig. Uw bericht wordt niet gelezen en direct verwijderd. Indien u wenst dat ik uw bericht in behandeling neem, stuurt u het dan na 17 augustus nogmaals. Hartelijke groeten.’

Spelregels
Zo moet het dus inderdaad niet, erkent een woordvoerder van de gemeente tegenover het Eindhovens Dagblad. Het automatische antwoord voldoet niet aan de regels voor afwezigheidmelding per email, zoals deze onder het kopje ‘dienstverlenen doe je zo’ op het intranet van de gemeente te lezen zijn. In de afwezigheidmelding moet staan dat bij dringende vragen contact kan worden opgenomen met een collega. Hierna moeten naam, functie, mailadres en telefoonnummer van die betreffende collega volgen. E-mail mag niet automatisch worden doorgestuurd en zeker niet worden weggegooid.

Bizz -het tijdschrift van zakelijk Nederland- schreef een kleine wedstrijd uit. Geïnspireerd op het dilemma van mijn boek, vroegen zij hun lezers om de beste overlevingstips. Hier de resultaten, de winnende tips van Jan Willem van Rijnbeek. Voor de goede orde: deze tips zijn door Bizz uitgeroepen als winnaar; mijn oordeel staat aan het einde.

• Maak twee e-mail-accounts aan, bijvoorbeeld bij gmail.com. Eentje daarvan is privé en de ander zakelijk, en hou beide strikt gescheiden!
• Zorg dat al uw verdere e-mail adressen, van uw vorige werk, een universiteit of van uw partner, altijd worden omgeleid naar een van deze twee strikt gescheiden inboxen
• Benut de snufjes van Gmail optimaal. Archivering, autoreply, sterren, het mag geen geheimen voor u hebben.
• Meldt in uw ‘signature’ (het standaardbericht onder uw e-mail) het tijdstip dat u gebruikt om uw e-mail af te handelen. Kies ook privé voor een vast moment.
• Maak gebruik van de ‘Away from Computer’ auto-reply wanneer u langer dan een dag niet beschikbaar bent.
• Zorg ervoor dat uw binnenkomende mail automatisch labels krijgt en overzichtelijk in verschillende mappen terecht komt, vooral berichten uit sociale-netwerken en nieuwsbrieven.
• Zoek een vast moment per week om uw inbox nog eens op te schonen, of om eindelijk die e-mail te beantwoorden waar u al een week tegen aan zit te hikken.

Mooi fimpje over “information overload syndrome”. Het verbeeldt op Amerikaanse wijze een aantal zaken die ik in mijn boek beschrijf.

Hoe overleef ik mijn inbox? is mijn eerste boek. Het is niet de eerste keer dat ik over dit onderwerp schrijf, maar wel dat het wordt gedrukt. En wat is dat een verschil met schrijven voor internet!

Zo vond ik het dankwoord het moeilijkst om te schrijven. Iedere auteur is bang dat hij net die ene persoon vergeet die zo belangrijk was bij de totstandkoming van het boek. En als ik op mijn weblog een foutje maak of iets vergeet, kan ik dat met een aantal muisklikjes direct herstellen. Daarom heb ik in mijn boek een begin gemaakt met de lijst van bedankjes en ga ik op deze plek gewoon verder met aanvullingen qua namen en linkjes waar nodig.

Het oorspronkelijke idee om een tijd offline te gaan, kreeg ik op het TED-congres van 2008. Daar was John Francis, een man die zeventien jaar aan één stuk had gezwegen. Hij was van mening dat je pas echt naar mensen kon luisteren – en van hen kon leren – als je niet steeds zelf bezig was om te verzinnen wat je moest gaan zeggen. Aan het einde van zijn presentatie daagde hij het publiek uit om ook eens na te denken over wat zij zouden kunnen ‘laten’ om daarvan te leren. Ik bedacht toen onmiddellijk dat ik wellicht een en ander over mezelf en mijn omgeving zou kunnen leren door een tijd te stoppen met internetten.

Dit idee vertelde ik aan Michiel Hogerhuis en Joris van Heukelom, die mij het juiste zetje gaven om het ook daadwerkelijk te gaan doen. Mijn vriend en compagnon Randolph Plomp wil ik bedanken voor het vertrouwen dat hij mij gaf door ‘de zaak’ op meerdere manieren los te kunnen laten. Ook Kevin en Annelies hebben bij Toscani alleen maar positief gereageerd en zijn er op allerlei creatieve manieren omgegaan. Lennard heeft zelfs aan hele fragmenten van dit boek bijgedragen door zijn ongekende speurneus voor feitjes en weetjes op het gebied van internetgebruik.
Steef Peters en Lidwien van de Wijngaert hebben me geholpen om een pseudo-wetenschappelijk experiment om te zetten in een bruikbare afstudeerscriptie.