Nu Jan Dijkgraaf (HP/De Tijd) en Anna-Maria (Puur) hebben aangekondigd per 1 april (!) maar liefst 10 volle dagen twitterloos door het leven te gaan, zie je op Twitter reacties die spreken over “een jimstolze” doen.
Tenminste, ik krijg allerlei mailtjes en DM-s van mensen die daarop wijzen… dus even een korte uitleg.

Toen ik van 1 december 2008 tot en met 7 januari 2009 mijzelf vrijwilig van het internet had afgesloten leidde dat tot veel gespreksstof. Ik was mij daar op het moment niet van bewust (behalve dat journalisten en radio deejays gingen bellen). Later zag ik dat bijvoorbeeld Rebecca Rijnders (Emerce) mijn actie vergeleek met die van Michael Arrington (Techcrunch) die daarna ook een tijd offline ging.

Ook andere mensen die aankondigden even “out of office” te zijn, kregen te horen dat ze een “mini jimstolze” deden Erg grappig natuurlijk, tenminste als je weet wat ermee bedoeld wordt.

Na mijn internetloze maand (december 2008) ben ik door een aantal mensen benaderd die een vergelijkbaar experiment wilden doen. Sommigen privé, anderen voor hun studie en weer anderen hoopten er eeuwige roem mee te vergaren in het internet-museum.

Een kleine opsomming:

• een radio deejay die zichzelf aanmeldde bij een afkick-kliniek vanwege zijn ‘online’ verslaving
• drie studenten die een week zonder informatie leefden
• Gretchen Rubin die zich stortte op happiness-research om vervolgens de learnings op zichzelf toe te passen
• Stefan van Buren die mijn experiment als vertrekpunt koos
• Robin van Koppen die mijn maand als inspiratie voor het “Nieuwe Werken” koos

Daar kan ik nu een nieuw experiment aan toevoegen. Vriend en collega-blogger Ernst-Jan Pfauth gaat een week zonder Google proberen te leven. Dat is tamelijk bijzonder aangezien hij een van de meest productieve internet jounalisten voor NRC Next is.

A short article by Mads Kristensen from Denmark:

“Jim Stolze has written one of the most interesting posts, I have read for a very long time. And no, it’s not about some new cool gadget, service, application or website. It’s about going completely offline and trying to live a life without access to the web for one month.

His tale is revealing in more senses than one. Revealing to the fact that we have outsourced so many tasks to the internet today – checking of phone numbers, fact finding, sending stuff around – that it becomes daunting to have to do without the blessing of broadband. And most revealing to the fact that if we cut out all the noise from emails, blogs, Twitter and the likes, we actually have an opportunity to find peace, be more present in the moment and have more qualified and deeper discussions with the people, who really matter to us.

It’s almost scary. I have always argued that the internet is not a new type of media – it’s infrastructure along the lines of electricity, gas and running water. And I do believe it is. But I also think it’s healthy to every once in a while take a step back and rethink, what it is we’re using the internet for, and how it provides value to our lives – and what it potentially takes away.