PVV leider Wilders toonde zich enkele dagen geleden verheugd met de mogelijke komst van een boerkaverbod. Als het aan het kabinet ligt, riskeren vrouwen die een boerka of nikab dragen een boete van 150 euro.

Minister Verhagen benadrukte het belang van open communicatie in Nederland en de daarmee samenhangende noodzaak om gezichten onbedekt te laten. Of dit een voorwaarde, oorzaak of gevolg is van die open communicatie, bleef onduidelijk. Ook haastte de minister zich om eraan toe te voegen dat er een hele reeks uitzonderingen te bedenken valt, zoals festiviteiten tijdens Sinterklaas, carnaval en beroepen waarbij gezichtsbeschermende kleding gedragen moet worden.

Ik las het nieuwsbericht op pagina 6 van de Gulf Times (een populaire krant hier in Doha, Qatar). In het bericht werd de PVV keurig vertaald als “Freedom Party” maar werd wel geduid als “anti-Islam” partij. Dat zette mij aan het denken. Hoe kan je de vrijheid van de één prediken terwijl je vrijheid van de ander inperkt?

Wilders zou als geen ander moeten weten dat de vrijheid van de één begint waar de vrijheid van de ander eindigt. Mijn vrijheid is jouw vrijheid.

De PVV is nooit bang geweest om in de kamer of in de media complete bevolkingsgroepen te beledigen. Wilders beroept zich dan op de vrijheid van meningsuiting. Zodra die argumentatie wordt toegepast op de vrijheid van godsdienst verstomt de discussie, lijkt het.

Waar komt die eenzijdige invulling van vrijheid toch vandaan? Mijn verklaring zou zijn dat Wilders teveel in zijn eigen verhaal is gaan geloven. Iemands wiens vrijheid zo is ingeperkt als de zijne, omringt zich vooral met mensen die hij kan vertrouwen. En vertrouwen glijdt gemakkelijk af naar eensgezindheid. Voor je het weet vorm je met je groepje een collectieve echoput van ideeën, wat op zijn beurt weer uitgelegd kan worden als ideologie.

Verhagen is een man van de wereld. Als Minister van Buitenlandse Zaken heeft hij kennisgemaakt met vele landen en culturen. Als CDA-er heeft hij juist gepleit voor “openheid naar andere culturen”. Dat hij Wilders steunt m.b.t. het boerkaverbod is duidelijk een politieke keuze; wisselgeld dat tijdens de kabinetsformatie van pas kwam.

Geert Wilders zou ook eens uit zijn echoput moeten stappen. Even weg van zijn ja-knikkers en hier op bezoek komen in Qatar. Hier ben ik -als blanke met blond haar en blauwe ogen- de minderheid. Op straat gaan de mannen gekleed in witte gewaden (Jellaba) en dragen ze een Keffiyeh (effen of geblokte sjaal) op hun hoofd. Moet je eens voorstellen dat ze hier wetgeving invoeren die mij zou verplichten om een theedoek op mijn hoofd te dragen? Wat zou dat met mijn gevoel van vrijheid doen?

Daarnaast zou Wilders hier ervaren dat praten over een boerka iets anders is, dan praten met iemand die een boerka draagt. De vrouwen hier dragen behalve hun boerkha ook een Dolce & Gabana zonnebril en ze bellen met de nieuwste iPhone. Daarnaast blijkt uit de vele gesprekken die ik hier voer dat vrouwen daadwerkelijk de touwtjes in handen hebben. Voor de buitenwereld staan de mannen in de spotlight, maar wie beter kijkt ziet vrouwen op cruciale posities. Of zoals het hoofd van de Qatar University verzuchtte toen ik voorstelde om meer vrouwen op het podium te krijgen: “Oh, no. The girls are doing fine. We need boys!”

Ter illustratie van de stille macht achter de sluier zou ik Wilders willen wijzen op het mooiste gebouw in de Golf-regio: the Museum of Islamic Art. De architect I. M. Pei (wie we kennen van het Louvre in Parijs) heeft in het gebouw ook een ode aan de boerka gebracht. Kijk goed naar de bovenkant van het gebouw en je ziet de centrale positie van de vrouw.

Geert Wilders moet er nodig eens uit. Om met eigen ogen te zien wat zijn partij hem niet kan uitleggen.

‘We hebben een tekort aan ideeën’, ‘We missen aansluiting bij de jonge doelgroep’, ‘Hadden we maar geld om…’ Slechts een handvol voorbeelden van uitspraken die ik letterlijk uit de mond van museummedewerkers heb opgetekend toen ik hen vroeg naar hun plannen voor vernieuwing dit jaar. De wil om te vernieuwen is overduidelijk aanwezig. Zelden heb ik mensen met zoveel passie horen praten over hun werk. Musea zitten op goud, maar zien het zelf niet altijd.

De richting waarop de vernieuwing wordt ingezet, is mijns inziens niet altijd de goede kant op. Musea zijn gewend om te denken van binnen uit. Binnen de grenzen van hun eigen muren. Toch zien we dat anno 2010 de mensen mondiger, creatiever en productiever zijn dan ooit. Door technologie verbonden starten zij nieuwe samenwerking en dragen zij collectief bij aan het culturele erfgoed. Soms is dit op verzoek van het museum. Het Brooklyn Museum exposeerde in de zomer van 2008 een ‘crowd curated exhibition’, een tentoonstelling volledig samengesteld en gecreëerd door bezoekers in plaats van curatoren.

In andere gevallen belanden ‘de werken’ onbedoeld in het museum. Zo riep de popgroep C-Mon & Kypski hun fans op om mee te werken aan hun videoclip. Iedereen kon een frame (miniseconde) van de videoclip uitkiezen en die zelf uitbeelden voor zijn of haar webcam. De beelden van zo’n pose werden door duizenden bezoekers over de hele wereld ingestuurd waardoor de regisseur elk uur desgewenst een nieuwe videoclip kon uitbrengen. Opvallend was dat er nauwelijks werd geknoeid: ruim 94 procent van de deelnemers poseerde op creatieve wijze, precies zoals videokunstenaar Roel Wouters met het storyboard van de videoclip voor ogen had. Om zeker te zijn dat geen van de duizenden foto’s aanstootgevend zou zijn, maakte de popgroep gebruik van Mechanical Turk, een dienst van Amazon.com die bedrijven in staat stelt om kleine specifieke taken uit te besteden die een mens nog steeds beter kan dan een computer. Bijvoorbeeld het interpreteren van een foto. 4000 mensen beoordeelden meer dan 200.000 inzendingen en verdienden daarmee vier cent per achttien foto’s. De teller loopt nog steeds, foto’s blijven instromen. Geweldig natuurlijk dat al deze mensen nu op MTV te zien zijn. En sinds het Fotografiemuseum Amsterdam (FOAM) de foto’s heeft getoond mogen de deelnemers zich van mij ook erfgoedprofessional noemen.

Voordat erfgoedinstellingen bij crowdfunding aan monetair kapitaal gaan denken, raad ik aan om eerst eens te kijken welke andere vormen van kapitaal er door de crowd te leveren zijn. Ideeën nodig? Nieuwe manieren om de jeugd te bereiken? Vraag het aan je bezoekers! Plaats voor mijn part in je volgende nieuwsbrief een oproep waarin je liefhebbers vraagt te helpen met de communicatie op Hyves of met het ontwerp van de nieuwe website.

Wees niet bang, durf te vragen! Waar passie de valuta is, leidt onbetaald werk vaak tot onbetaalbare resultaten.

Column geschreven voor het Magazine van Erfgoed Nederland met als thema Crowdfunding. Meer informatie op www.erfgoednederland.nl

Het klinkt zo makkelijk: we openen gewoon een wiki. Of: waarom doe je het niet via Hyves? Snel bedacht, maar in de praktijk zie je veel van dit soort initiatieven sneuvelen. Hoe komt dat toch? Ik denk omdat veel bedrijven zich niet realiseren dat omgaan met social media (ook) heel hard werken is. Een wiki of een forum is niet het eindproduct, het is de start.

Moet u nu ook denken aan Rita Verdonk? Zij had één ding goed begrepen: om een politieke beweging te starten is input nodig van de potentiële stemmers. “Weet je wat”, dacht kamp Rita, “dan openen we gewoon RitaWiki en klaar is Kees”. Helaas, de discussie werd binnen no time verstoord door reaguurders. Grappenmakers van een andere community die even buiten het clubhuis mochten feestvieren.

Voor een gezonde online community is een bepaalde mate van sociale hygiene nodig. En daaronder versta ik een set ongeschreven regels die mensen in het gewone leven –al dan niet tussen aanhalingstekens- ook als vanzelfsprekend ervaren. Sommige websites menen dat ze die regels expliciet moeten vermelden en dat je dan op “Ja, ik ga akkoord” moet klikken om mee te doen op het forum. Aardig bedacht maar dat voelt toch een beetje als winkeldieven een verklaring van goed gedrag te laten tekenen voordat ze zonder portomonnee je winkel binnenlopen.

Ik heb afgelopen jaren gemerkt dat voor een goede sociale hygiene het niet zozeer gaat om de 3 R-en (rust, reinheid en regelmaat), maar om de 6 L-len:

1. Liever klein beginnen; beter een forum met 4 actieve vrienden dan met 60.000 onbekenden (Rita Revisited).
2. Lead by example; als je zelf niet het goede voorbeeld geeft, kun je nooit van die anderen verwachten dat ze snappen wat de bedoeling is.
3. Lage drempels; het invullen van een captcha om te bewijzen dat ik een mens ben, is voor mij een afknapper. Dat kan veel slimmer en leuker worden opgelost.
4. Lafbekjes niet dulden; zodra er iemand tussenzit die de boel bewust verziekt, wijs je hem hem/haar op zijn gedrag. Als dat niet werkt, wordt hij door 5 mensen naar de ‘negeer’-hemel verdwenen waar hij de enige is die zijn eigen bijdragen ziet.
5. Laat 1000 bloemen bloeien; een prachtige spreuk rechtstreeks vanaf een tegeltje. Geen idee is ‘te’ gek, geef alles een kans. De discussie die je niet zag aankomen, wordt meestal de leukste.
6. Laat je zien; wees een ambassadeur van je community. Verwijs op andere plekken naar jullie discussie. Mail andere thoughtleaders of ze hun wijsheid willen delen bij jullie.

En Last but not Least: ga door, elke dag opnieuw. Social media moet zich elke dag opnieuw bewijzen.

In bijna elke lezing en training die ik geef, vertel ik het: de belangrijkste vacature van 2010 en 2011 is die van de Community Manager.

Met bovenstaande column hoop ik te bereiken dat deze mediale duizendpoten komende tijd wat meer hulp en begrip krijgen binnen organisatie. Want nog te vaak wordt de functie ondergebracht bij een webredacteur of een stagair.

Voor het relatiemagazine Crossing van Sanoma werd ik gevraagd om een kleine voorspelling te doen over “wat gaat er komen?” Hieronder mijn antwoord.

Al die bergen informatie op internet en al die golven van contact via digitale kanalen. Het kan niet anders dan dat die een tegenbeweging gaan krijgen.

Als je bij Google zoekt op het woord ‘informatie‘ krijg je bijna 60 miljoen resultaten! Je hebt eigenlijk een zoekmachine nodig om binnen Google te kunnen zoeken.

Mijn voorspelling is dus de opkomst van de nieuwe schaarste:
een zoekmachine voor slechts kiprecepten zonder rijst; een community over herdershonden met een hazenlip; een twitterkanaal voor tweets in minder dan 80 letters; tot en met een Hyves-achtige site voor bejaarden zonder bril.

Small is the new big. Dat is niet nieuw, maar wel een trend die we steeds vaker zullen zien. Schaarste binnen de overvloed is de nieuwe heilige graal.

Afgelopen week stond in het teken van de dalende koersen op de beurs. Ministers gaven beleggingsadvies (niet verkopen svp!) en fractievoorzitters vielen over elkaar heen om het eerst te kunnen spreken over een recessie.

In mijn column neem ik de stelling in dat ook financiële markten onderhevig zijn aan de wetten van marketing. Het gaat niet meer over de ratio, maar over de beeldvorming.

Liever “twee duimpjes in de lucht” dan een bezorgde minister in het journaal.

Ik ben boos op Apple. Nee ik ben teleurgesteld in Apple.

Je weet wat ze zeggen: je kunt alleen gekwetst worden door mensen van wie je houdt. Volgens mij is dat met merken precies zo.

Er zijn op de hele wereld een aantal merken die je lief kunt hebben en ik denk dat Apple zeker die status van LoveMark heeft. En als zo’n liefde je dan in de kou laat staan, komt dat dubbel zo hard aan.

Ik heb het over de iPhone. Eigenlijk een combinatie van een ipod en een smartphone. Maar ik moest en zou er eentje hebben.

Sterker nog; ik heb voor Apple de moeite genomen om er eentje vanuit Amerika naar Nederland te halen. Ik heb honderden euro’s betaald om er een in mijn bezit te krijgen, omdat Apple vond dat hij in eerste instantie alleen voor Amerikanen was bedoeld.

Daarna heb ik er nog eens uren van arbeid in gestopt om het ding aan de praat te krijgen, want Apple vond dat je alleen als klant van AT & T er mee moest kunnen bellen… en dat netwerk hebben we niet in Nederland.

Maar goed, je moet wat over hebben voor de liefde. Ik wilde dat bedrag best betalen en ook al die truken om de software te omzeilen uit te halen… want dat heb je ook wat… een iPhone waarmee je kan bellen.

Wat was ik blij en wat was-ie mooi. Liefde maakt blind, dus ik zag alleen de fraaie vormgeving. Maar de echt koude douche kwam pas toen ik het ding aansloot op iTunes. Het programma was in eerste instantie enhousiast: “Hey, wat leuk dat je een iPhone hebt, zal ik er de nieuwste software op zetten?” Ja graag, antwoordde ik blij. Apple weet wel wat ik wil… nou niet dus.

Die verleidingspoging was een dolk in mijn rug. Want terwijl ik verliefd zat te kijken naar het schermpje van mijn iTunes was Apple het ding aan het onklaar maken.

Mijn telefoon was een brick geworden. dat is jargon voor een Iphone die het niet meer doet. Een straf omdat ik al die moeite heb genomen? Omdat ik toevallig als nederlander met vodafone wilde bellen met hun apparaatje. Ik was diep bedroefd.

Maar goed, deze podcast is niet bedoeld voor persoonlijke frustratie.

Inmiddels heb ik de donkerste hoekjes van internet afgezocht voor een oplossing. Een aantal hackers heeft een keurig handleiding online gezet waarmee je je Brick weer kan omtoveren tot een Iphone.

Hij doet het weer en hij is fantastisch. Maar ik kan nog steeds niet geloven dat Apple zo evil was om mij te bedriegen. Ik voel me nu toch een beetje de echtgenoot die zegt: ik vergeef je, maar dit was de eerste en de laatste keer.

En hoeveel merken kunnen nou zeggen dat ze zoveel krediet hebben opgebouwd?

Het doet mij een beetje denken aan het verhaal over Adam en Eva. Alleen weet ik niet zo goed of de iPhone nu de appel, de slang of Eva is.

Deze podcast is eerder als column uitgezonden op BNR Nieuwsradio op woensdag 13 september 2007.

“Ondernemers denken vaak dat zij de baas zijn over hun personeel. Jim Stolze bespreekt in zijn column een volstrekt tegengestelde theorie: werknemers bepalen het gedrag van hun baas.”

Met dank aan Michiel Hogerhuis die mij voor deze column inspireerde tijdens zijn gastcollege over “Verander management” op de OneDay MBA-dag van Lemniscaat Business School.

Vincent Everts heeft mij aan het denken gezet toen hij sprak over zijn iPhone. Hij vertelde trots dat zijn nieuwste speeltje helemaal te gek was als het ging om inspiratie. Maar als hij informatie nodig had, dat hij nog gewoon teruggreep naar zijn blackberry. De reden dat ik hieraan terugdacht toen ik mijn nieuwste column insprak, was omdat ik mij afvroeg wat eigenlijk belangrijker is. En hoe je eraan komt.

Natuurlijk: internet is een zegen als het gaat om het bevredigen van je informatiebehoefte, maar gaat die eindeloze beschikbaarheid niet enorm tegen je werken? Hoe productief ben je als je 200 mailtjes, 400 RSS-items en 120 twitterberichten per dag moet lezen?

En waar haal je dan je inspiratie vandaan? Vandaar dat ik twee evenementen in de maand september noem die jou kunnen helpen om én geïnspireerd te raken, én geïnformeerd te raken:

Emerce Eday
Donderdag 13 september, Rotterdam
Meer informatie: www.emerce.nl/eday

PicNic07 (crossmediaweek)
Van 25 – 29 september, Amsterdam
Meer informatie: www.picnicnetwork.org

Luister de mp3 (beneden het artikel) of lees de uitgeschreven versie:

Vanaf deze plaats mag ik graag kritiek leveren op de reclamewereld in het algemeen en de reclame-flimpjes in het bijzonder.

Als ik zeg dat reclame een debiliserende vorm is van communicatie doel ik uiteraard op de filmpjes van Cillit Bang en alles wat met Leen van Frisia te maken heeft.

Het antwoord van bureaus die deze -niet zo heel intelligente- reclame maken is vaak: “Ja, maar het werkt wel.” Zij zeggen dat als ze een X aantal filmpjes uitzenden, hun klant Y meer omzet draait.

Maar denk daar nou eens goed over na. Wat gebeurt er als je 10% minder adverteert, of de helft? Of helemaal stopt… heb je dan totaal geen omzet meer?

Dat -beste luisteraars- is de achilleshiel van het huidige reclame-model. Reclame is net als heroïne, als je ervoor gaat, kom je er nooit meer vanaf, het vreet je portemonnee leeg en het sloopt je lichaam. Reclame-adviseurs, en mediabureaus zouden wij eigenlijk als medeplichtig moeten beschouwen aan het dealen van aandacht en illusies.

Hoe je van deze verslaving afkomt? Ik heb het al eerder gezegd: mensen zijn het nieuwe medium. Zorg ervoor dat mensen in de gewone wereld je boodschap vertellen, geen acteurs in filmpjes waarvan iedereen weet dat die wereld toch nep is.

De gouden regel is: zorg dat je product helemaal top is.
Anders kun je net zo goed stoppen. Vervolgens moet je dit niet van de daken schreeuwen, maar ervoor zorgen -faciliteren- dat je gebruikers je nieuwe visitekaartje worden.

Kijk bijvoorbeeld eens naar de introductie van de D80, de nieuwe fotocamera van Nikon destijds. De camera-markt verover je niet met een fullcolour pagina in een landelijke krant,. Daarmee claim je misschien 2 seconden aandacht maar de kans is groot dat je concurrent op de volgende pagina staat. Weggegooid geld.

Wat heeft Nikon dan voor goeds gedaan bij de introductie van deze nieuwe camera Wel, in eerste instantie hebben zij op internet gezocht naar amateur fotografen die een bijzonder talent hadden. Daarvoor hebben zij gekeken op de fotosite Flickr.com en een selectie van 15 getalendeerde fotografen benaderd of zij de D80 wilden uitproberen.

Dat resulteerde in een reeks nieuwe fantastische foto’s op Flickr, waardoor de hele internationale foto-wereld enthousiast en verlekkerd uitkeek naar het moment dat de camera ook daadwerkelijk te koop kwam in de winkels.

Vervolgens heeft Nikon 50 webloggers de camera vrijblijvend toegestuurd.

Bloggers zijn over het algemeen kritische lui, maar ze lopen wel continu voorop bij nieuwe ontwikkelingen en zijn de nieuwe influencers van deze maatschappij.

Bij de camera kregen de bloggers de vriendelijke mededeling dat ze hem 6 maanden mochten lenen en op elke moment tegen een speciaal tarief konden kopen. Het ging Nikon natuurlijk niet om die potentiële sale van 50 camera’s, nee het ging erom dat al die bloggers serieuze artikelen gingen schrijven die vervolgens door duizenden mensen werden gelezen en waardoor de nieuwe camera vanzelf nieuws werd, ook bij de mainstream media.

Met de kleine investering van een 65-tal camera’s heeft Nikon dus de aandacht gekregen vergelijkbaar met kilometers print-advertenties en vele uren reclame zendtijd.

Was dit een risicovolle actie van Nikon? Ja, dat was het. Maar als je achter je product staat, heb je toch niets te vrezen? De bloggers waren hard maar rechtvaardig: het was een top-camera.

Ik ben erg benieuwd welk merk voor het eerst een “blogger outreach” in Nederland doet. Ze mogen mij altijd bellen.

Vanaf mijn vakantie-adres kan ik het toch niet laten om nog een podcast online te zetten. Van een aantal luisteraars kreeg ik de vraag wanneer ik de integrale audioversie van mijn presentatie tijdens de D.M.E. live ging zetten. Maar dat is eigenlijk niet meer nodig, want Emerce heeft inmiddels de complete video live staan. En dat is toch lekkerder, met de slides erbij.

Een klein stukje heb ik er nu wel in audio uitgelicht, want ik merkte toch wel dat veel mensen nog nieuwsgierig waren naar het D.N.A. van podcasting. Bij deze dus een kleine column over (nogmaals) the beauty of podcasting.

Hij is maar kort, maar tussen de buien door genieten we lekker van vakantie. Tot over 10 dagen!