Afgelopen donderdag was ik te gast in het programma De Frontlinie van BNR Nieuwsradio, gepresenteerd door Harmke Pijpers. Leuk programma met afwisselende onderwerpen, en ik mocht meepraten over “marketing op internetfora”.

Je kunt de MP3 van dit interview downloaden voor op je iPod, of gewoon hieronder klikken om hem op je PC af te luisteren.

Ik was natuurlijk blij met de interesse van adverteerders in nieuwe vormen van online advertising, want de onderbesteding (30% mediaconsumptie online versus 7,5% advertentiebestedingen online) is nog steeds groot. Maar als merken opmerkingen maken als “wat marketingeuro’s verschuiven naar online communities”, krijg ik een lichte buikpijn.

Luister het interview waarin ik Harmke vertel dat een goed gesprek altijd begint met goed luisteren

Luisteraars van mijn podcast hebben even een radiostilte ervaren. Maar maak je geen zorgen, ik moet even opnieuw in een ritme komen. Voorheen maakte ik mijn podcast tegelijkertijd met mijn column voor BNR Nieuwsradio, maar daar ben ik mee gestopt. De podcast moet dus even opnieuw in mijn werkweek krijgen

In de tussentijd een column uit de oude doos. Deze column had ik nog niet eerder als podcast gebruikt, maar het onderwerp is nu dubbel zo actueel. Het verhaal is bijna een jaar oud, maar met de belangstelling voor de iLiad vind ik het wel leuk om hem even onder de aandacht te brengen.

Op 24 mei 2007 bevond ik mij op het congres Mediacity (in Mediaplaza) en was ook de aanleiding voor de column. Tekstueel verslag heb ik destijds gedaan voor Dutchcowboys:

• Henk Blanken: botsing van de oude en nieuwe media
• Ruud Hendriks: over de lancering van HetGesprek.tv.

Veel luisterplezier met dit stukje content uit de oude doos. Ik ben benieuwd wat je van mijn twee voorspellingen van destijds vindt.

Er is al veel over geschreven: Microsoft wil Yahoo kopen. In mijn column leg ik uit hoe Microsoft zo’n 44 miljard dollar kan besparen. Ook mooi.

Het kan u afgelopen week niet ontgaan zijn… Microsoft is op overname pad. En hoewel de merken Microsoft en Yahoo zeker het bestuderen waard zijn, gaat het natuurlijk uiteindelijk gewoon om Google.

Microsoft is gewend om in een monopolistische markt te opereren en kan het niet verkroppen dat er een online speler is die Microsoft op de tweede of derde plaats zet.

Het bedrijf dat ons Windows bracht en prachtige programma’s als Word en Excel, heeft het qua search (zoekmachine) niet kunnen winnen van Google. En laat dat nou precies het belangrijkste online plekje van de afgelopen 10 jaar zijn geweest.

Microsoft heeft veel geprobeerd, onder meer door haar zoekmachine standaard in stellen bij Internet Explorer en en door op een bepaald moment de zoekmachine van Google grotendeels te kopieren.

Door Yahoo te kopen loopt Microsoft qua online bereik enorm in. Yahoo is prima zoekmachine, die echt niet onderdoet voor die van Google en heeft daarnaast ook een aantal pareltjes van websites onder zich, Flickr voor online foto’s delen EN Delicious voor online bookmarks rubriceren.

Maar toch… als Microsoft denkt hiermee serieuze bedreiging te zijn voor Google, zitten de heren er naast.

Om Google serieus te bedreigen moet Microsoft de nieuwe Yahoo kopen, of liever de nieuwe Google. dat zijn twee jongentjes ergens op een zolder die vol passie en zonder beperkingen keihard zitten te programmeren aan the next big thing.

Daarbij wil Yahoo helemaal niet overgenomen worden, waardoor Microsoft het risico loopt een kat in de zak te kopen. Wel de beursnotering, maar niet het talent. Grote kans dat de meest veelbelovende werknemers van Yahoo binnen een aantal maanden bij Google solliciteren.

Nee, ik begrijp heel goed dat deze overname er in Excel aantrekkelijk uit ziet. Maar persoonlijk denk ik dat Microsoft zijn superpositie op de PC-markt moet gebruiken om Google aan te vallen.

Het bureaublad, Word en Excel zijn over twee jaar toch volledig web-based… met een beetje fantasie en samenwerking met die twee jongens op die zolder , kan microsoft over twee jaar weer even dominant zijn online, als het op onze pc’s is.

Maar dan wel eerst even langs Mevrouw Smit-Kroes in Brussel!

Afgelopen week stond in het teken van de dalende koersen op de beurs. Ministers gaven beleggingsadvies (niet verkopen svp!) en fractievoorzitters vielen over elkaar heen om het eerst te kunnen spreken over een recessie.

In mijn column neem ik de stelling in dat ook financiële markten onderhevig zijn aan de wetten van marketing. Het gaat niet meer over de ratio, maar over de beeldvorming.

Liever “twee duimpjes in de lucht” dan een bezorgde minister in het journaal.

Ik ben boos op Apple. Nee ik ben teleurgesteld in Apple.

Je weet wat ze zeggen: je kunt alleen gekwetst worden door mensen van wie je houdt. Volgens mij is dat met merken precies zo.

Er zijn op de hele wereld een aantal merken die je lief kunt hebben en ik denk dat Apple zeker die status van LoveMark heeft. En als zo’n liefde je dan in de kou laat staan, komt dat dubbel zo hard aan.

Ik heb het over de iPhone. Eigenlijk een combinatie van een ipod en een smartphone. Maar ik moest en zou er eentje hebben.

Sterker nog; ik heb voor Apple de moeite genomen om er eentje vanuit Amerika naar Nederland te halen. Ik heb honderden euro’s betaald om er een in mijn bezit te krijgen, omdat Apple vond dat hij in eerste instantie alleen voor Amerikanen was bedoeld.

Daarna heb ik er nog eens uren van arbeid in gestopt om het ding aan de praat te krijgen, want Apple vond dat je alleen als klant van AT & T er mee moest kunnen bellen… en dat netwerk hebben we niet in Nederland.

Maar goed, je moet wat over hebben voor de liefde. Ik wilde dat bedrag best betalen en ook al die truken om de software te omzeilen uit te halen… want dat heb je ook wat… een iPhone waarmee je kan bellen.

Wat was ik blij en wat was-ie mooi. Liefde maakt blind, dus ik zag alleen de fraaie vormgeving. Maar de echt koude douche kwam pas toen ik het ding aansloot op iTunes. Het programma was in eerste instantie enhousiast: “Hey, wat leuk dat je een iPhone hebt, zal ik er de nieuwste software op zetten?” Ja graag, antwoordde ik blij. Apple weet wel wat ik wil… nou niet dus.

Die verleidingspoging was een dolk in mijn rug. Want terwijl ik verliefd zat te kijken naar het schermpje van mijn iTunes was Apple het ding aan het onklaar maken.

Mijn telefoon was een brick geworden. dat is jargon voor een Iphone die het niet meer doet. Een straf omdat ik al die moeite heb genomen? Omdat ik toevallig als nederlander met vodafone wilde bellen met hun apparaatje. Ik was diep bedroefd.

Maar goed, deze podcast is niet bedoeld voor persoonlijke frustratie.

Inmiddels heb ik de donkerste hoekjes van internet afgezocht voor een oplossing. Een aantal hackers heeft een keurig handleiding online gezet waarmee je je Brick weer kan omtoveren tot een Iphone.

Hij doet het weer en hij is fantastisch. Maar ik kan nog steeds niet geloven dat Apple zo evil was om mij te bedriegen. Ik voel me nu toch een beetje de echtgenoot die zegt: ik vergeef je, maar dit was de eerste en de laatste keer.

En hoeveel merken kunnen nou zeggen dat ze zoveel krediet hebben opgebouwd?

Het doet mij een beetje denken aan het verhaal over Adam en Eva. Alleen weet ik niet zo goed of de iPhone nu de appel, de slang of Eva is.

Luister de mp3 (beneden het artikel) of lees de uitgeschreven versie:

Vanaf deze plaats mag ik graag kritiek leveren op de reclamewereld in het algemeen en de reclame-flimpjes in het bijzonder.

Als ik zeg dat reclame een debiliserende vorm is van communicatie doel ik uiteraard op de filmpjes van Cillit Bang en alles wat met Leen van Frisia te maken heeft.

Het antwoord van bureaus die deze -niet zo heel intelligente- reclame maken is vaak: “Ja, maar het werkt wel.” Zij zeggen dat als ze een X aantal filmpjes uitzenden, hun klant Y meer omzet draait.

Maar denk daar nou eens goed over na. Wat gebeurt er als je 10% minder adverteert, of de helft? Of helemaal stopt… heb je dan totaal geen omzet meer?

Dat -beste luisteraars- is de achilleshiel van het huidige reclame-model. Reclame is net als heroïne, als je ervoor gaat, kom je er nooit meer vanaf, het vreet je portemonnee leeg en het sloopt je lichaam. Reclame-adviseurs, en mediabureaus zouden wij eigenlijk als medeplichtig moeten beschouwen aan het dealen van aandacht en illusies.

Hoe je van deze verslaving afkomt? Ik heb het al eerder gezegd: mensen zijn het nieuwe medium. Zorg ervoor dat mensen in de gewone wereld je boodschap vertellen, geen acteurs in filmpjes waarvan iedereen weet dat die wereld toch nep is.

De gouden regel is: zorg dat je product helemaal top is.
Anders kun je net zo goed stoppen. Vervolgens moet je dit niet van de daken schreeuwen, maar ervoor zorgen -faciliteren- dat je gebruikers je nieuwe visitekaartje worden.

Kijk bijvoorbeeld eens naar de introductie van de D80, de nieuwe fotocamera van Nikon destijds. De camera-markt verover je niet met een fullcolour pagina in een landelijke krant,. Daarmee claim je misschien 2 seconden aandacht maar de kans is groot dat je concurrent op de volgende pagina staat. Weggegooid geld.

Wat heeft Nikon dan voor goeds gedaan bij de introductie van deze nieuwe camera Wel, in eerste instantie hebben zij op internet gezocht naar amateur fotografen die een bijzonder talent hadden. Daarvoor hebben zij gekeken op de fotosite Flickr.com en een selectie van 15 getalendeerde fotografen benaderd of zij de D80 wilden uitproberen.

Dat resulteerde in een reeks nieuwe fantastische foto’s op Flickr, waardoor de hele internationale foto-wereld enthousiast en verlekkerd uitkeek naar het moment dat de camera ook daadwerkelijk te koop kwam in de winkels.

Vervolgens heeft Nikon 50 webloggers de camera vrijblijvend toegestuurd.

Bloggers zijn over het algemeen kritische lui, maar ze lopen wel continu voorop bij nieuwe ontwikkelingen en zijn de nieuwe influencers van deze maatschappij.

Bij de camera kregen de bloggers de vriendelijke mededeling dat ze hem 6 maanden mochten lenen en op elke moment tegen een speciaal tarief konden kopen. Het ging Nikon natuurlijk niet om die potentiële sale van 50 camera’s, nee het ging erom dat al die bloggers serieuze artikelen gingen schrijven die vervolgens door duizenden mensen werden gelezen en waardoor de nieuwe camera vanzelf nieuws werd, ook bij de mainstream media.

Met de kleine investering van een 65-tal camera’s heeft Nikon dus de aandacht gekregen vergelijkbaar met kilometers print-advertenties en vele uren reclame zendtijd.

Was dit een risicovolle actie van Nikon? Ja, dat was het. Maar als je achter je product staat, heb je toch niets te vrezen? De bloggers waren hard maar rechtvaardig: het was een top-camera.

Ik ben erg benieuwd welk merk voor het eerst een “blogger outreach” in Nederland doet. Ze mogen mij altijd bellen.

Vandaag mijn tweede column voor BNR live gezet. Het is wederom een ‘kale’ versie. Van een aantal luisteraars heb ik reacties gekregen dat ze de muziekjes misten, maar anderen vonden het wel fijn dat ik direct terzake kwam. Nog even aankijken dus.

Deze column gaat over Co-Creation, oftewel: “hoe zorg ik ervoor dat consumenten meebouwen aan mijn merk”. Tenminste, zo heb ik de term geïnterpreteerd toen ik het openingswoord mocht doen tijdens de Emerce Update in de Rode Hoed te Amsterdam.

Als u binnenkort weer eens praat met een reclame-advsiseur of een marketing-manager en hij of zij oppert om “iets te gaan doen met user generated content”, mag u wat mij betreft heel hard “Bullshit bingo” roepen en uitleggen dat dat drie jaar geleden wellicht een nuttig advies had geweest.

Maar om vandaag de dag een onderscheid te maken tussen content en user generated content is even onzinnig als het sprekers over televisiekijkers en kleuren-televisiekijkers.

Content is content. Je zou hooguit kunnen zeggen dat er twee vormen van content zijn: goede en slechte.

Wat opvalt de laatste jaren, is dat die slechte content steeds vaker afkomstig is van profesionele bureaus, beursgenoteerde bedrijven of familiezenders. En dat dát opvalt, komt weer omdat we steeds meer content zien die niet liegt, bedriegt, gebaseerd is op sales-targets of investor relations. Content die gemaakt is door mensen zoals U en Jij.

Mijn stelling is dat binnen 5 jaar de helft van alle informatie bestaat uit user generated content. En slimme bedrijven zien dit niet als een bedreiging maar als een uitgelezen kans!

Er zijn al enkele bedrijven die het nieuwe spel van “co-creation” begrijpen. Zo was de televisiespot tijdens de Amerikaanse Superbowl afgelopen jaar eens een keer niet gemaakt door een bureau, maar gewoon door iemand die van chips hield.

Ook de campagne van DOVE kende een vervolg waarbij de regie in handen was van gewone mensen. Echte schoonheid, ook in de communicatie.

Bedrijven doen er dus goed aan om niet te luisteren naar hun brandmanagers of aandeelhouders, maar vooral open te staan voor de mening of bijdrage van hun gebruikers. Bedrijven die zich gesloten blijven opstellen hebben mijns inziens geen toekomst meer.

Dus, ondernemers van Nederland. Als er weer eens een webloggertje is dat uw logo op zijn site heeft geplaatst, laat uw advocaten hem dan geen aangetekende brief met sommatie sturen, maar zend hem een extra doosje koffie pads, of een leven lang gratis abonnement op uw krant. Want op de lange termijn is uw relatie met hem onbetaalbaar.

Reacties op de vorm of de inhoud van deze column-achtige podcast? Laat een comment achter of bel het nummer 084 8388 425!