Hoe overleef ik mijn inbox? is mijn eerste boek. Het is niet de eerste keer dat ik over dit onderwerp schrijf, maar wel dat het wordt gedrukt. En wat is dat een verschil met schrijven voor internet!

Zo vond ik het dankwoord het moeilijkst om te schrijven. Iedere auteur is bang dat hij net die ene persoon vergeet die zo belangrijk was bij de totstandkoming van het boek. En als ik op mijn weblog een foutje maak of iets vergeet, kan ik dat met een aantal muisklikjes direct herstellen. Daarom heb ik in mijn boek een begin gemaakt met de lijst van bedankjes en ga ik op deze plek gewoon verder met aanvullingen qua namen en linkjes waar nodig.

Het oorspronkelijke idee om een tijd offline te gaan, kreeg ik op het TED-congres van 2008. Daar was John Francis, een man die zeventien jaar aan één stuk had gezwegen. Hij was van mening dat je pas echt naar mensen kon luisteren – en van hen kon leren – als je niet steeds zelf bezig was om te verzinnen wat je moest gaan zeggen. Aan het einde van zijn presentatie daagde hij het publiek uit om ook eens na te denken over wat zij zouden kunnen ‘laten’ om daarvan te leren. Ik bedacht toen onmiddellijk dat ik wellicht een en ander over mezelf en mijn omgeving zou kunnen leren door een tijd te stoppen met internetten.

Dit idee vertelde ik aan Michiel Hogerhuis en Joris van Heukelom, die mij het juiste zetje gaven om het ook daadwerkelijk te gaan doen. Mijn vriend en compagnon Randolph Plomp wil ik bedanken voor het vertrouwen dat hij mij gaf door ‘de zaak’ op meerdere manieren los te kunnen laten. Ook Kevin en Annelies hebben bij Toscani alleen maar positief gereageerd en zijn er op allerlei creatieve manieren omgegaan. Lennard heeft zelfs aan hele fragmenten van dit boek bijgedragen door zijn ongekende speurneus voor feitjes en weetjes op het gebied van internetgebruik.
Steef Peters en Lidwien van de Wijngaert hebben me geholpen om een pseudo-wetenschappelijk experiment om te zetten in een bruikbare afstudeerscriptie.