Sinds enige tijd schrijf ik veel over aandacht. Zowel in mijn nieuwe boek (titel: Uitverkocht!) als in interviews over het gebruik van social media. Mijn stelling is dat wij in het Westen aan niets een gebrek hebben. Het enige wat we willen is een beetje aandacht, en daar is er veel te weinig van. Zo ontstaan vanzelf een ‘aandachtseconomie’ (vraag en aanbod) en symptonen dat het niet goed gaat ‘attentiorexia’.

Gisteren was ik blij verrast dat VanDale mijn woord attentiorexia heeft opgenomen als woord van de dag! Ze verwijzen naar het interview in De Pers en melden dat -als het woord vaker op gaat duiken- ze het ook in het woordenboek gaan opnemen. Hoe cool zou dat zijn?

Ook de NRCV heeft er op televisie een item over gemaakt. Zie hieronder een stuk uit het programma “Altijd Wat” waarin het gaat wat de impact is van al die bergen informatie en het continu verbonden zijn:

Tot slot moet ik zeggen dat ik ook erg onder de indruk ben van het feit dat mijn boek over de aandachtseconomie nu al een snelle stijger is bij ManagementBoek.nl terwijl het nog niet verschenen is. Binnen een week van 13.000 naar 118. Met andere woorden; wees er snel bij, want hij is zo uitverkocht!

Afgelopen maandag gaf ik een lezing op een bijeenkomst voor HR-professionals. Onder de noemer het groot HR-dictee wisselden sprekers en aanwezigen ideeën uit over de verschillende generaties die op dit moment de werkvloer delen. Voor mij sprak Dr. Lidewey Van der Sluis (Nyenrode Business Universiteit). Zij is hoogleraar strategisch talentmanagement en Lidewey eindigde haar presentatie met een pleidooi voor rendament op talent in plaats van te focusen op “return on investment” (ROI).

Mijn lezing bestond uit twee delen. Ten eerste beschreef ik hoe verschillende generaties naar (human) resources hebben gekeken en hoe we in de huidige tijd eigenlijk zouden moeten spreker over ‘we sources‘. Het tweede deel ging over de aandachtseconomie. Laat ik vooral verwijzen naar het interview dat recent op Frankwatching stond. Daarin leg ik al uit dat ROI niet genoeg is, dat we vooral naar Return on Attention moeten kijken.

In diverse interviews heb ik mijn verwondering uitgesproken over het begrip “aandacht”. Tijdens mijn maandje offline merkte ik na 3 weken dat ik mij daadwerkelijk beter kon concentreren en dat ik meer aandacht had voor de dingen die ik deed.

Zou dat “verbonden zijn” dan toch een soort sluimerstand van je hersenen zijn die continue energie slurpt? Dus dat wanneer je niet meer verbonden bent je meer energie hebt en daarmee meer aandacht voor de dingen die je doet? Interessante kwestie.

De andere vorm van aandacht die mijn maand december bepaalde, was de aandacht van lieve mensen die interesse toonden in mij of in het experiment. Het is me niet gelukt om iedereen persoonlijk te bedanken, maar ik heb veel brieven teruggeschreven en telefoongesprekken gevoerd.

Ook de pers was gul met zijn/haar aandacht. Dank daarvoor:

• Dutchcowboys aankondiging
• Marketingfacts eerste artikel
• Bizz.nl: een maand zonder internet
• Radio-interview op Radio 1 (BNN)
• The Next Web aankondiging
• Fredscapes aandacht van Fred