This week The Gates Foundation and TED released their website for the TEDxChange. Events that will be taking place across the globe this year on 20 September. It’s my pleasure to give you some more information about the Dutch chapter of this event:

TEDxChange in Amsterdam
A life changing dinner party with an unforgettable exchange of energy

On September 20, to coincide with the United Nations summit on the Millennium Development Goals, there will be a global event organized by TED and the Gates Foundation. In Amsterdam, a remarkable group of individuals will join the live video broadcast from the Paley Center in New York and after participate in a TEDxChange event. This will be an interactive dinner with 8 people who, with their businesses or projects, are working towards achieving the MDGs in their country. They will share their desires and passions, their ideas and achievements, and then ask for support. The event will be a massive call-to-action to back these people and their businesses. Money will not be requested. The currency at this event will be skills, knowledge and time.
The handpicked guest list to this event will consist of one hundred people who are chosen on account of their ability to effect change and bring unrivalled skills to the table.

Part 1: Listening
This extraordinary event will bring together people who want to be inspired; who are ready to make a difference – young innovators, and established, successful businessmen alike.
Many emerging countries are growing faster than ever with young, dynamic local business-people building up their economies and creating jobs. The event will focus on the energy, positivity and creativity around change in developing countries. There will be inspiring stories and triumphant tales from people who are making a difference.
In 3 minute mini-talks, 8 guest speakers will lay out what their businesses needs to grow. This could be help with business modeling, building a website, getting in touch with universities, setting up a communications plan, accessing an effective international network or securing an introduction to relevant stakeholders – anything is possible.

Part 2: Participating
After hearing these requests, the guests will have an opportunity to dine, in groups of 10 with the speaker they were most inspired by, or feel they can most contribute to. The meal will be an opportunity to hear more and actively match requirements with skills. By the end of the evening, guests will leave having made a pledge of action, knowing their next steps and that they have already made a positive difference. The person behind the best idea/action will even get the opportunity to share their progress at TEDx Amsterdam on November 30 2010.
And, of course, in true TEDx style there will be plenty of opportunity to meet fellow TEDsters, be entertained and on this special occasion, dine on delicious food.

Quote from the organizer:

Jim Stolze, the event initiator says. “Instead of talking about what’s not working, our team is focusing on the people who are already bringing the MDGs closer. During the Amsterdam segment of TEDxChange we are focusing on the true beneficiaries and looking for ways to stimulate the exchange of ideas, knowledge and business.”

Want the opportunity to participate in this groundbreaking event?
Are you a successful and established businessman with a many years of experience and wisdom behind you? Or perhaps you are starting out; full of energy, new ideas and a knowledge of the latest technological advances? Or perhaps you are at the helm of a company that wants to expand its corporate responsibility? TEDxChange would love to hear from you if you have the time and commitment to make a difference. Please visit www.TedxChange.nl where we invite you to complete an application form. TEDxChange will then evaluate the applications; making initial, possible matches and to create a diverse skills and experience base.

Nu de helft van Nederland zich klaarmaakt om de zon op te zoeken, doet zich voor jou een prachtige kans voor! Je hebt namelijk een keuze waar het gaat om je inbox. Je kunt ervoor kiezen om tijdens je afwezigheid digitaal te ontslakken. Of om te proberen de schade een beetje te beperken.

Met ontslakken bedoel ik natuurlijk twee of drie weken volledig offline gaan, met alle toeters en bellen. Om te zien wat dat met je doet. Welke ideeën je krijgt, wat je collega’s daarvan vinden. En met “schade beperken” bedoel ik dat je zelfs op vakantie ook nog het virtuele lijntje met kantoor in stand houdt (niet aan te raden).

KPN gebruikte deze maand in hun interne nieuwsbrief de tips uit mijn boek. Hier zal ik “Op vakantie in de 24-uurs economie” ook nog maar eens plaatsen:

Tip 1: start al een aantal dagen eerder
Zet 3 dagen van tevoren je out-of-office-reply aan, Hierdoor voorkom je dat je op het laatste moment nog allerlei spoedklusjes moet afhandelen en stel je je collega’s vast op de hoogte van naderende absentie.

Tip 2: de juiste out-of-office-reply
In de afwezigheidsmelding zet je uiteraard de start- en einddatum van je vakantie. Smokkel er bij die einddatum 2 dagen bij, zodat je bij thuiskomst rustig je achterstand weg kan werken. Daarnaas is het nuttig om aan te geven bij wie men terecht kan tijdens jouw afwezigheid.
Om een persoonlijk tintje te geven, kan je in je afwezigheidsmelding noemen wat je vakantiebestemming is. Mensen vinden het namelijk altijd leuk om over vakantiebestemmingen te praten.

Bij urgente zaken
Schrijf in je out-of-office-reply dat je tijdens je vakantie geen mail zult lezen. Meld eventueel je gsm-nummer voor dringende gevallen en geef aan dat je af en toe je sms-berichten zal checken. Op die manier gooi je de deur niet helemaal dicht en bepaal je zelf wanneer je er tijd aan zult besteden.

Tip 3: Geen mail in je vakantie
Hoe verleidelijk het ook is, ga niet je mail checken tijdens je vakantie. Als je eenmaal de laptop opent om te kijken ‘of alles nog goed gaat’, betekent dat vaak dat het begin en het einde en ben je toch een groot deel van je vakantie met je werk en/of e-mail bezig. Ga je een langere periode weg? Spreek dan met je partner af dat je halverwege de vakantie een uurtje in het internetcafé doorbrengt.

Tip 4: Bij thuiskomst
Bij thuiskomst zal je waarschijnlijk tweehonderd ongelezen berichten in je inbox aantreffen. Die hoef je niet allemaal van voren naar achteren te lezen. Je kunt snel inschatten welke berichten ‘need to know’, ‘nice to know’ en ‘not to know’ zijn. Deze laatste direct te verwijderen / archiveren, kan je het aantal mails bijna halveren en dat in tien minuten. Daarna bekijk je de mails die niet alleen aan jou gericht zijn of vragen die door de tijd zijn ingehaald. Hier hoef je alleen kennis van te nemen (nice to know), maar echt diep op ingaan doe je niet.

Naar een lege inbox
Inmiddels is het aantal ongelezen berichten sterk gereduceerd. Ga deze berichten allemaal langs en verwerk ze via het ‘inbox zero – principe’: de kleine taken en concrete antwoorden beantwoord je direct en de rest zet in in je agenda of todolijstje. Op die manier heb je in twee uur tijd een lege inbox en ben je volledig uitgerust, helemaal op de hoogte en klaar om aan de slag te gaan.

Fijne vakantie!

This is the week of TEDGlobal! An official TED-conference, held over the course of four days in Oxford. TEDGlobal “will explore the shocking undercurrent of good news just below the surface of today’s troubling headlines”, says its curator Bruno Guisani.

Last year I attended TEDGlobal and I immediately fell in love with the beautiful city of Oxford and really enjoyed the Brittish humor that added yet another layer to the TED-experience.

This year is different though. I decided not to to travel but to gather with the TEDxAmsterdam Crew + guests to watch the official live stream together. We’ll be hanging out all week at BoomChicago which usually is a place for stand-up-comedy and food and drinks.

Do you want to join us? There are still a few seats and fatboys available. Joining us is free, but we do ask a few euros to cover the costs of your coffee and snacks.

Gistermiddag stond ik op het dak van Café Engels; negen verdiepingen hoog, terras in de zon, uitkijkend over de bouwput van Rotterdam Centraal. Ik keek door het schermpje van mijn telefoon en daar zag ik heden, verleden en toekomst.

Eindelijk een toepassing van Augmented Reality waar ik echt warm van werd. Afgelopen jaar is er veel gesproken over “AR” en gedroomd over de mogelijkheden van deze toepassing, maar het Nederlands Architectuur Instituut (NAI) schittert wat mij betreft op eenzame hoogte als het gaat om hun Urban Augmented Reality-project. Circa 350 objecten zijn in 3D op je telefoon te bekijken in een tijdlijn van verleden, heden en (alternatieve) toekomsten.

Bekijk het filmpje om te zien hoe dat er uit kan zien:

Het NAi heeft bijna alles goed gedaan:

Kernfunctie
Ze zijn heel dichtbij hun merkwaarden en kernfunctie gebleven: ze worden letterlijk de Google van de architectuur in Nederland.

Netwerk
Ze hebben samengewerkt met andere partijen. Niet in hun eentje verdwaald in een project, maar de expertise ingeroepen van een netwerk van bedrijven. In10 voor het concept, Layar voor de software, DPI voor de animaties en architectenbureaus voor de 3D modellen.

Buiten de muren
De muren zijn letterlijk en figuurlijk omver geworpen. Eerder schreef ik al dat musea en erfgoedinstellingen naar buiten moeten, wel het NAi laat zien wat je hiermee aan relevantie kan winnen!

Business
Geld is niet leidend geweest bij het project. De applicatie is gratis. De financiering is rondgekregen met hulp van onder meer het OranjeFonds en AgentschapNL. De app hoeft geen geld op te brengen, maar biedt een fantastische kostenbesparking op het marketing/communicatie budget. Of misschien wordt het wel weggeboekt als een extra expositie van het NAi.

Stapje-voor-stapje
Het NAi is live gegaan. Hulde! Niet wachten op de volgende iPhone 4G, of dat satelliet Galileo nauwkeuriger is geworden. Je kan niet de tweede stap zetten voordat je de eerste hebt gezet. Eerst Rotterdam, nu volgen vanzelf Den Haag en Amsterdam. De architecten kloppen al aan om hulp te bieden.

Tot slot. Bovenstaande is mijn persoonlijke kijk op het project. Wil je wat meer feitelijke informatie of zelf ermee experimenteren? Kijk op de pers-pagina van het NAi voor meer informatie.

‘We hebben een tekort aan ideeën’, ‘We missen aansluiting bij de jonge doelgroep’, ‘Hadden we maar geld om…’ Slechts een handvol voorbeelden van uitspraken die ik letterlijk uit de mond van museummedewerkers heb opgetekend toen ik hen vroeg naar hun plannen voor vernieuwing dit jaar. De wil om te vernieuwen is overduidelijk aanwezig. Zelden heb ik mensen met zoveel passie horen praten over hun werk. Musea zitten op goud, maar zien het zelf niet altijd.

De richting waarop de vernieuwing wordt ingezet, is mijns inziens niet altijd de goede kant op. Musea zijn gewend om te denken van binnen uit. Binnen de grenzen van hun eigen muren. Toch zien we dat anno 2010 de mensen mondiger, creatiever en productiever zijn dan ooit. Door technologie verbonden starten zij nieuwe samenwerking en dragen zij collectief bij aan het culturele erfgoed. Soms is dit op verzoek van het museum. Het Brooklyn Museum exposeerde in de zomer van 2008 een ‘crowd curated exhibition’, een tentoonstelling volledig samengesteld en gecreëerd door bezoekers in plaats van curatoren.

In andere gevallen belanden ‘de werken’ onbedoeld in het museum. Zo riep de popgroep C-Mon & Kypski hun fans op om mee te werken aan hun videoclip. Iedereen kon een frame (miniseconde) van de videoclip uitkiezen en die zelf uitbeelden voor zijn of haar webcam. De beelden van zo’n pose werden door duizenden bezoekers over de hele wereld ingestuurd waardoor de regisseur elk uur desgewenst een nieuwe videoclip kon uitbrengen. Opvallend was dat er nauwelijks werd geknoeid: ruim 94 procent van de deelnemers poseerde op creatieve wijze, precies zoals videokunstenaar Roel Wouters met het storyboard van de videoclip voor ogen had. Om zeker te zijn dat geen van de duizenden foto’s aanstootgevend zou zijn, maakte de popgroep gebruik van Mechanical Turk, een dienst van Amazon.com die bedrijven in staat stelt om kleine specifieke taken uit te besteden die een mens nog steeds beter kan dan een computer. Bijvoorbeeld het interpreteren van een foto. 4000 mensen beoordeelden meer dan 200.000 inzendingen en verdienden daarmee vier cent per achttien foto’s. De teller loopt nog steeds, foto’s blijven instromen. Geweldig natuurlijk dat al deze mensen nu op MTV te zien zijn. En sinds het Fotografiemuseum Amsterdam (FOAM) de foto’s heeft getoond mogen de deelnemers zich van mij ook erfgoedprofessional noemen.

Voordat erfgoedinstellingen bij crowdfunding aan monetair kapitaal gaan denken, raad ik aan om eerst eens te kijken welke andere vormen van kapitaal er door de crowd te leveren zijn. Ideeën nodig? Nieuwe manieren om de jeugd te bereiken? Vraag het aan je bezoekers! Plaats voor mijn part in je volgende nieuwsbrief een oproep waarin je liefhebbers vraagt te helpen met de communicatie op Hyves of met het ontwerp van de nieuwe website.

Wees niet bang, durf te vragen! Waar passie de valuta is, leidt onbetaald werk vaak tot onbetaalbare resultaten.

Column geschreven voor het Magazine van Erfgoed Nederland met als thema Crowdfunding. Meer informatie op www.erfgoednederland.nl

Vandaag in de Volkskrant een interview met mij over infobesitas. Over het verschil hoe mensen op kantoor met information overload omgaan en hoe scholieren zich er een weg doorbanen -ondanks hun docenten.

Infobesitas. Het is een voor de hand liggen woordspeling op Obesitas, volgens Jim Stolze (36). Toch geeft het een zelfde soort problematiek aan. Tegenwoordig is informatie zo vrijelijk en overvloedig verkrijgbaar, dat we er ons aan overeten. Mensen blijven maar informatie consumeren, terwijl ze daar helemaal niet gelukkiger van worden. We zijn toe aan een nieuwe manier van lesgeven in het onderwijs. Digitale informatie consumptie zouden we met evenveel aandacht en urgentie moeten behandelen als verantwoord eten, zo vindt Stolze.

Wat is er aan de hand?
‘Kinderen van nu hebben toegang tot meer informatie dan hun leraren: een uniek moment in de geschiedenis. Vroeger had ik het gevoel dat mijn leraar geschiedenis alles wist. Dat was heel gaaf. Nu kunnen leerlingen direct checken of de leraar wel de waarheid spreekt en er tegenin gaan. De leraar is geen meneer meer. Net als de dokter. Als mensen op het spreekuur komen hebben ze al uitgevogeld wat ze hebben dankzij dr. Google. Heel frustrerend voor iemand die er jarenlang jaar voor heeft gestudeerd. De arts moet op zoek naar nieuwe invulling van zijn beroep met vaardigheden als coaching en empathie.’

Hoe moet dit dan in het onderwijs worden ingepast?
‘Het is vreemd dat onze generatie, die niet met internet is groot geworden, aan de jeugd moet vertellen hoe ze met die nieuwe vormen van media om moeten gaan. Wij (dertigplussers) zijn geneigd informatie te bekijken als fysieke objecten. Wij hebben de tijd meegemaakt dat post, fysieke post was. Dat kwam een keer per dag in een stapel op je bureau. Als die stapel te hoog was, dan kreeg je een extra collega. Je werk was gedaan als je stapel op was.’
‘Tegenwoordig is post digitaal. Het komt per e-mail binnen op je computer. Niemand heeft enig idee hoe hoog die stapel is. Sterker nog. Het is iets dat we niet kunnen bevatten. Toch blijven wij het beschouwen als een stapel post die weggewerkt moet, als een fysiek object dus. We kijken er op een lineaire manier naar: informatie wordt geordend volgens een hierarchie van authoriteit. Op internet gaat dat niet. Daar werkt het veel beter als je asynchroon werkt, op basis van een netwerk van relaties.’

School gaat toch ook gewoon om dingen leren?
‘Dat klopt. Het is juist belangrijk dat leerlingen weten dat alle mogelijke informatie online te vinden is en dat ze die zelf kunnen verrijken. Stel je voor dat je leraar Nederlands bent en je merkt dat een leerlinge een uittreksel van een boek inlevert dat zij rechtstreeks van internet heeft geplukt. Dan kan je twee dingen doen. Je kunt haar werk met een 1 beoordelen en zeggen dat ze opnieuw moet beginnen. Een slimme leraar beloont haar werk echter met een 5 en schrijft erbij dat ze als de spelfoutjes eruit had gehaald, ze haar eigen mening had toegevoegd en het uittreksel weer had terug upgeload naar scholieren.com ze zeker een 8 had gekregen. Dat is de manier waarop de open-source gemeenschap kennis deelt, verrijkt en verspreidt. Asynchroon en gebruik makend van een netwerk.’

U doet onderzoek naar geluksbeleving op internet. Maakt internet ons gelukkig?
‘Ik ben verbonden aan het Institute for Virtual Happines. Dat onderzoekt de relatie tussen geluk en internetgebruik. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat mensen die een internetaansluiting hebben significant gelukkiger zijn, dan mensen die dat niet hebben.’

Hoe komt dat?
‘Als mensen ergens online gelukkig van worden dan is dat sociale interactie. 10 jaar geleden waren er onderzoekers die concludeerden dat internet leidde tot eenzaamheid en depressie. Dat was de tijd van Web1.0 (het alleen-lezen web). Sinds we te maken hebben met Web2.0 (het sociale web) floreren virtuale gemeenschappen en hebben mensen het gevoel dat ze enorm verbonden kunnen zijn op momenten dat het hen uitkomt.’

U waarschuwt voor het gevaar van information overload, wat is dat?
‘Mensen hebben het gevoel dat ze teveel informatie tot zich nemen, daardoor voelen ze stress. Het is iets wat onze generatie in zijn hoofd creëert. Information overload als verschijnsel bestaat niet. Dan zou op een zatermiddag in de Ikea je hoofd exploderen. Het gaat erom dat je het idee los moet laten dat je ook iets met alle informatie moet doen. Mensen die hun mail niet als een stapel brieven beschouwen voelen zich veel gelukkiger op internet. Die laten al die informatie gewoon zweven op het internet en voelen niet de behoefte dat allemaal in hun hoofd op te nemen. Dat is een veel fijner idee. Zo heb je een leeg hoofd en kun je over je werk nadenken, in plaats van aan je.’

‘Information overload is het gevoel dat die stortvloed aan informatie je teveel wordt. Dat het nooit stopt. Lig je ’s avonds met je gezin op de bank, dan nog blijft je Blackberry piepen van de binnenkomende mail. Als je het dan als die stapel post ziet dan geeft dat een vervelend gevoel.’

Komt het dan wel goed met de jeugd?
‘Zeker weten, maar dat is eerder ondanks dan ‘dankzij’ onze inspanningen. Mag ik nog een anecdote geven? Laatst was ik bij ABN Amro en daar trof ik op mijn afdeling een groep stagairs aan. Ze waren druk bezig met het monteren van een videoclip en hadden veel lol met het zoeken van de bijpassende muziek. Ik vertelde hen dat ik het bijzonder vond dat zij een videoclip als stageopdracht bij een bank mochten maken. Zij antwoordden was dat dat helemaal niet hun opdracht was. Zij moesten eigenlijk een online enquete samenstellen voor het vak statistiek. Maar op MSN hadden ze gelezen dat een andere groep scholieren bij Sanoma Uitgevers niet wist hoe ze een videoclip moesten monteren, dus hadden ze gewoon gewisseld. Kijk, de docent ziet alleen de twee opdrachten die ingeleverd worden en beoordeelt ze op zijn eigen –lineaire- manier. Die kids hebben in de praktijk allang geregeld dat ze werken aan dingen die ze leuk vinden, die ze goed kunnen en ze kijken wel uit dat ze ook maar één ding doen dat onnodig is. Ze werken decentraal en organiseren zich per situatie weer anders. Nu wij nog.’

Interview door: Sebastiaan Timmermans
Foto (CC Flickr): tcoffey

Afgelopen maand werd ik geïnterviewd door Barbara Kathmann van omroep Llink. Zij schetste een herkenbaar beeld van haar dagelijkse “race tegen de inbox”. Je hebt je privé e-mail, de mailbox op je werk, berichten via LinkedIn, krabbels op Hyves en dan ook nog een tuintje dat je met vriendinnen op Facebook wilt onderhouden. En dan heeft ze het nog niet eens over de honderden tweets van je vrienden die ook allemaal aan het twitteren zijn geslagen.

In het interview komen ook mensen op straat (a.k.a. voxpop) aan het woord om te vertellen of zij zonder mailbox zouden kunnen. Het antwoord is natuurlijk “Nee!” Met een kleine nuancering van de Blackberry-gebruikers die zich afvragen of ze dan nog wel mogen p!ngen of msn-en.

Het interview gaat verder over:

• de blackberry als moderne slavenketting
• notificaties uitzetten
• e-mails beantwoorden via Hyves
• de oplossing zit in de schoolbanken
• het verschil tussen e-mail verzenden en ontvangen
• in 14 seconden naar een lege inbox
• Twitter = e-mail opnieuw uitgevonden

Tot slot nog een slimme vraag van Barbara of vroeger alles beter was. Mijn antwoord was: Nee, zeker niet. Vroeger is niet te vergelijkken met nu. Maar e-mail vind ik ook iets van vroeger! Luister het interview op de site of via de podcast.

Last week I was in Berlin attending and speaking at the NEXT-Conference 2010. Other speakers included Stowe Boyd, Andrew Keen and Cindy Callop. I was in the track “openess” together with Steve Rubel.

Some of you may have watched the live-stream but I got some questions about the slides, so I put them up on Slideshare and wrote down a version of the transcript: .

It’s an honour to be here on behalf of the Virtual Happiness Institute. I have a short presentation. Gonna give you some updates on our research and then tell you how we can prevent the next epidemic. But first, I may not be the next Uri Geller, but I know what’s on your mind right now: “Why would we need an institute for Virtual Happiness? ”

And the answer is so obvious! Just like the government of Bhutan uses Gross National Happiness (instead of GPD) to measure the success of its policies, we –as an Internet community –should focus on our digital well-being more than ever! The Virtual Happiness Institute keeps track of this research in Internet psychology. Basically what we do is to write about anything that a bloggers finds too boring and study everything that a scientist finds too much fun.

It’s all based on a simple research question: does the internet make us happy?

We asked people how they would rate their own happiness . And it turns out Western Europeans are moderately happy. They rate it a 7,11 on a 10 scale. In the American system this would have been a B right? But how would this live satisfaction change when they had to live without the Internet for a full month? And then you see their happiness drop straight to a 6.3.

After we published these results we got some complaints. People said: “Well this sounds nice, but there something wrong with your method. You can’t live without the internet, so that’s not an option.” So we designed a new experiment. We found someone (me) who was quite an internet fanatic (yep, that’s me) and we persuaded him to go unplugged for more than a month. Mind you. Until then this hadn’t been not done before. The experiment has had a lot of following , but until then this was the first time.

So, I went completely offline for a whole month. Nearly 40 days without the Internet, no Google, no Email, no surfing, no twitter, Nothing. The most fun thing I ever did, at least in the first week. During this period I kept a diary. (you all know what that is right? Sort of an offline weblog) And this was eventualy published as a book in Dutch with the title “how to survive your inbox”. Because my conclusion at that time was that living without the internet was awful, but living without email was fantastic.

After this experiment studies came out that underlined this principle. A survey conducted in 2008 took 18.000 respondents from 25 European countries and questioned their lives on aspects like income, health, education and so on. The results showed that “people … connected to the Internet are considerably more satisfied with their lives.” Many surveys and studies later. We believe that we have found the answer to the question “does the internet make us happy”. There is proof that it’s indeed social interaction that drives your virtual happiness: the ability to connect to friends, family and of course attractive stranger .

And what interferes with your happiness is our in-ability to comprehend digital information. There is no information overload, that simply doesn’t exist. That is a problem of our generation. We treat digital information as if it were physical objects. We you entered the job market, mail was physical. It came in once or twice a day and it landed on your desk. When the pile got too high, you simply got an assistant. But nowadays, there’s no way you can see if your mailbox is too full. And there is no way that you will get an assistant. Digital information shouldn’t take in place, neither on your head, neither on your desk. It’s in the cloud, leave it there.

The consequences of this thinking can have great impact. (Not everyone seems to understand this: A study found that 95 percent of those questioned check their business e-mail outside of work, 78 percent while in the bathroom and 11 percent during “intimate moments.” This by the way gives a whole new meaning to hotmail don’t you think?)

We’re now in the unique situation that children in classrooms today have access to more information then their teachers do. Yet, these teachers are educating them the way we were taught to use the phonebook. It’s physical thinking, which means it’s linear and it’s based on an hierarchy of authority. Where it should be digital thinking, wich makes it asyncronous and based on a network of reputation. I’m saying that we should treat digital media literacy with the same urgency as we do obesity.

Internet access is now a birth right – that’s a given. But so is a Big Mac and Coca-cola. If we want to stop our children from becoming ‘infobese,’ then we need to educate and guide them in their online habits.
That’s why I’m calling upon on you. You are gamechangers. I urge you to have a conversation with you local school about the way they teach media literacy. And help them.

Don’t let infobesity be the next epidemic, our future Internet happiness depends on you.

This week I will be at the NEXT-conference:

Europe’s leading Internet conference will be held in Berlin. The motto of next10 is “Game Changers”, and the conference will offer 40 hours of events with international speakers over two days on three stages at STATION-Berlin.

My talk on Wednesday will be an update on the Virtual Happiness Project, which was launched on the PicNic-Conference in 2008 (Does the Internet make you happy?) and about which I spoke at TED 2009 as well (Can you live without the Internet). My theme for this year will be “How can we avoid the next epidemic?”

It’s basically the end conclusion of the project. We’ve gathered enough information to know what drives virtual happiness (online social interaction) and we know what frustrates our virtual happiness (the inability to handle digital information we were used to in the fysical world). So, what is left is a call for action to take way this last barrier towards a better online well-being. Let’s see if we can stop the impending epidemic of infobesity.

More information about NEXT10
“Over the course of five years, the next conference has become the most important European conference for the digital and creative economy,” said Matthias Schrader, founder and CEO of interactive agency SinnerSchrader. “We are coming to Berlin to take the next step in our development, and we’ve found the right partner in STATION-Berlin, the organiser of the international PREMIUM fashion fair.”

Two keynotes will open the conference at 9 a.m. on the day before, 11 May. Peter Lovatt, aka Dr Dance, used to be illiterate and is now regarded as the founder of modern dance studies. John Rogers is reinventing the automobile industry with Local Motors. At 11 a.m. there will be a presentation by Louis Rossetto, the founder of WIRED magazine who is now revolutionising the production of chocolate with TCHO.

The second day of the conference will open with futurist and hacker Pablos Holman, co-developer of the world’s smallest PC. MP3 inventor Karlheinz Brandenburg will present a keynote at 1:30 p.m. on the topic of “How to be a Game Changer”.

Click here to see the the nextconf programma. See you in Berlin!

Al eerder op mijn weblog schreef ik over mijn presentatie “Het Uitgevers Dilemma“. Een lezing die ik op het uitgeverscongres InCT-formatie gaf en waar ook het filmpje the future of publishing in verwerkt zat.

Op Frankwatching las ik een mooi verslag van de hele dag en inmiddels heeft Dirkjan van Ittersum ook een audio-compliatie online gezet.

Je kunt dus kiezen… ga je lezen .. of luisteren?

David Huijzer (organisator) heeft ook een terugblik geplaatst. En bovenstaande foto-collage is samengesteld uit foto’s van Anna Green.