Nu de helft van Nederland zich klaarmaakt om de zon op te zoeken, doet zich voor jou een prachtige kans voor! Je hebt namelijk een keuze waar het gaat om je inbox. Je kunt ervoor kiezen om tijdens je afwezigheid digitaal te ontslakken. Of om te proberen de schade een beetje te beperken.

Met ontslakken bedoel ik natuurlijk twee of drie weken volledig offline gaan, met alle toeters en bellen. Om te zien wat dat met je doet. Welke ideeën je krijgt, wat je collega’s daarvan vinden. En met “schade beperken” bedoel ik dat je zelfs op vakantie ook nog het virtuele lijntje met kantoor in stand houdt (niet aan te raden).

KPN gebruikte deze maand in hun interne nieuwsbrief de tips uit mijn boek. Hier zal ik “Op vakantie in de 24-uurs economie” ook nog maar eens plaatsen:

Tip 1: start al een aantal dagen eerder
Zet 3 dagen van tevoren je out-of-office-reply aan, Hierdoor voorkom je dat je op het laatste moment nog allerlei spoedklusjes moet afhandelen en stel je je collega’s vast op de hoogte van naderende absentie.

Vandaag in de Volkskrant een interview met mij over infobesitas. Over het verschil hoe mensen op kantoor met information overload omgaan en hoe scholieren zich er een weg doorbanen -ondanks hun docenten.

Infobesitas. Het is een voor de hand liggen woordspeling op Obesitas, volgens Jim Stolze (36). Toch geeft het een zelfde soort problematiek aan. Tegenwoordig is informatie zo vrijelijk en overvloedig verkrijgbaar, dat we er ons aan overeten. Mensen blijven maar informatie consumeren, terwijl ze daar helemaal niet gelukkiger van worden. We zijn toe aan een nieuwe manier van lesgeven in het onderwijs. Digitale informatie consumptie zouden we met evenveel aandacht en urgentie moeten behandelen als verantwoord eten, zo vindt Stolze.

Wat is er aan de hand?
‘Kinderen van nu hebben toegang tot meer informatie dan hun leraren: een uniek moment in de geschiedenis. Vroeger had ik het gevoel dat mijn leraar geschiedenis alles wist. Dat was heel gaaf. Nu kunnen leerlingen direct checken of de leraar wel de waarheid spreekt en er tegenin gaan. De leraar is geen meneer meer. Net als de dokter. Als mensen op het spreekuur komen hebben ze al uitgevogeld wat ze hebben dankzij dr. Google. Heel frustrerend voor iemand die er jarenlang jaar voor heeft gestudeerd. De arts moet op zoek naar nieuwe invulling van zijn beroep met vaardigheden als coaching en empathie.’

Hoe moet dit dan in het onderwijs worden ingepast?
‘Het is vreemd dat onze generatie, die niet met internet is groot geworden, aan de jeugd moet vertellen hoe ze met die nieuwe vormen van media om moeten gaan. Wij (dertigplussers) zijn geneigd informatie te bekijken als fysieke objecten. Wij hebben de tijd meegemaakt dat post, fysieke post was. Dat kwam een keer per dag in een stapel op je bureau. Als die stapel te hoog was, dan kreeg je een extra collega. Je werk was gedaan als je stapel op was.’
‘Tegenwoordig is post digitaal. Het komt per e-mail binnen op je computer. Niemand heeft enig idee hoe hoog die stapel is. Sterker nog. Het is iets dat we niet kunnen bevatten. Toch blijven wij het beschouwen als een stapel post die weggewerkt moet, als een fysiek object dus. We kijken er op een lineaire manier naar: informatie wordt geordend volgens een hierarchie van authoriteit. Op internet gaat dat niet. Daar werkt het veel beter als je asynchroon werkt, op basis van een netwerk van relaties.’

School gaat toch ook gewoon om dingen leren?
‘Dat klopt. Het is juist belangrijk dat leerlingen weten dat alle mogelijke informatie online te vinden is en dat ze die zelf kunnen verrijken. Stel je voor dat je leraar Nederlands bent en je merkt dat een leerlinge een uittreksel van een boek inlevert dat zij rechtstreeks van internet heeft geplukt. Dan kan je twee dingen doen. Je kunt haar werk met een 1 beoordelen en zeggen dat ze opnieuw moet beginnen. Een slimme leraar beloont haar werk echter met een 5 en schrijft erbij dat ze als de spelfoutjes eruit had gehaald, ze haar eigen mening had toegevoegd en het uittreksel weer had terug upgeload naar scholieren.com ze zeker een 8 had gekregen.

Last week I was in Berlin attending and speaking at the NEXT-Conference 2010. Other speakers included Stowe Boyd, Andrew Keen and Cindy Callop. I was in the track “openess” together with Steve Rubel.

Some of you may have watched the live-stream but I got some questions about the slides, so I put them up on Slideshare and wrote down a version of the transcript: .

It’s an honour to be here on behalf of the Virtual Happiness Institute. I have a short presentation. Gonna give you some updates on our research and then tell you how we can prevent the next epidemic. But first, I may not be the next Uri Geller, but I know what’s on your mind right now: “Why would we need an institute for Virtual Happiness? ”

And the answer is so obvious! Just like the government of Bhutan uses Gross National Happiness (instead of GPD) to measure the success of its policies, we –as an Internet community –should focus on our digital well-being more than ever! The Virtual Happiness Institute keeps track of this research in Internet psychology. Basically what we do is to write about anything that a bloggers finds too boring and study everything that a scientist finds too much fun.

It’s all based on a simple research question: does the internet make us happy?

We asked people how they would rate their own happiness . And it turns out Western Europeans are moderately happy. They rate it a 7,11 on a 10 scale. In the American system this would have been a B right? But how would this live satisfaction change when they had to live without the Internet for a full month? And then you see their happiness drop straight to a 6.3.

After we published these results we got some complaints. People said: “Well this sounds nice, but there something wrong with your method. You can’t live without the internet, so that’s not an option.” So we designed a new experiment. We found someone (me) who was quite an internet fanatic (yep, that’s me) and we persuaded him to go unplugged for more than a month. Mind you. Until then this hadn’t been not done before. The experiment has had a lot of following , but until then this was the first time.

So, I went completely offline for a whole month. Nearly 40 days without the Internet, no Google, no Email, no surfing, no twitter, Nothing. The most fun thing I ever did, at least in the first week. During this period I kept a diary. (you all know what that is right? Sort of an offline weblog) And this was eventualy published as a book in Dutch with the title “how to survive your inbox”. Because my conclusion at that time was that living without the internet was awful, but living without email was fantastic.

This week I will be at the NEXT-conference:

Europe’s leading Internet conference will be held in Berlin. The motto of next10 is “Game Changers”, and the conference will offer 40 hours of events with international speakers over two days on three stages at STATION-Berlin.

My talk on Wednesday will be an update on the Virtual Happiness Project, which was launched on the PicNic-Conference in 2008 (Does the Internet make you happy?) and about which I spoke at TED 2009 as well (Can you live without the Internet). My theme for this year will be “How can we avoid the next epidemic?”

It’s basically the end conclusion of the project. We’ve gathered enough information to know what drives virtual happiness (online social interaction) and we know what frustrates our virtual happiness (the inability to handle digital information we were used to in the fysical world). So, what is left is a call for action to take way this last barrier towards a better online well-being. Let’s see if we can stop the impending epidemic of infobesity.

More information about NEXT10
“Over the course of five years, the next conference has become the most important European conference for the digital and creative economy,” said Matthias Schrader, founder and CEO of interactive agency SinnerSchrader. “We are coming to Berlin to take the next step in our development, and we’ve found the right partner in STATION-Berlin, the organiser of the international PREMIUM fashion fair.”

Nu Jan Dijkgraaf (HP/De Tijd) en Anna-Maria (Puur) hebben aangekondigd per 1 april (!) maar liefst 10 volle dagen twitterloos door het leven te gaan, zie je op Twitter reacties die spreken over “een jimstolze” doen.
Tenminste, ik krijg allerlei mailtjes en DM-s van mensen die daarop wijzen… dus even een korte uitleg.

Toen ik van 1 december 2008 tot en met 7 januari 2009 mijzelf vrijwilig van het internet had afgesloten leidde dat tot veel gespreksstof. Ik was mij daar op het moment niet van bewust (behalve dat journalisten en radio deejays gingen bellen). Later zag ik dat bijvoorbeeld Rebecca Rijnders (Emerce) mijn actie vergeleek met die van Michael Arrington (Techcrunch) die daarna ook een tijd offline ging.

Ook andere mensen die aankondigden even “out of office” te zijn, kregen te horen dat ze een “mini jimstolze” deden Erg grappig natuurlijk, tenminste als je weet wat ermee bedoeld wordt.

Na mijn internetloze maand (december 2008) ben ik door een aantal mensen benaderd die een vergelijkbaar experiment wilden doen. Sommigen privé, anderen voor hun studie en weer anderen hoopten er eeuwige roem mee te vergaren in het internet-museum.

Een kleine opsomming:

• een radio deejay die zichzelf aanmeldde bij een afkick-kliniek vanwege zijn ‘online’ verslaving
• drie studenten die een week zonder informatie leefden
• Gretchen Rubin die zich stortte op happiness-research om vervolgens de learnings op zichzelf toe te passen
• Stefan van Buren die mijn experiment als vertrekpunt koos
• Robin van Koppen die mijn maand als inspiratie voor het “Nieuwe Werken” koos

Daar kan ik nu een nieuw experiment aan toevoegen. Vriend en collega-blogger Ernst-Jan Pfauth gaat een week zonder Google proberen te leven. Dat is tamelijk bijzonder aangezien hij een van de meest productieve internet jounalisten voor NRC Next is.

In deze posting ga ik in op de kersttoespraak van Koningin Beatrix. Ben ik daar laat mee? Ja, dat klopt. De reden hiervoor is dat ik voor het januari-nummer van Vrij Nederland gevraagd werd om iets over ‘virtuele vriendschappen’ te zeggen. Omdat dit stuk (nog) niet online is terug te vinden, geef ik hier een kleine interpretatie.

Op de eerste plaats ben ik natuurlijk verheugd met de discussie over technologie als wig of als brug tussen mensen. Wie verder kijkt dan de tips over een lege inbox, ziet dat het grootste gedeelte van mijn boek juist over dat thema gaat.

Het is opmerkelijk te noemen (maar niet geheel onverwacht) dat heel webloggend en druk twitterend Nederland over de Koningin heenvalt als zij opmerkt dat technologie en globalisering de burger afstandelijker hebben gemaakt.

Onafhankelijk = afstandelijk?
Letterlijk zegt zij overigens: “In deze tijd van mondialisering zijn snelheden vergroot en afstanden verkleind. Technische vooruitgang en individualisering hebben de mensen onafhankelijker en afstandelijker gemaakt.” Daar is feitelijk weinig tegen in te brengen. Het is een brave observatie en een abstracte weergave van bijvoorbeeld de situatie waarin mensen niet meer aan het loket van hun bank met formuliertjes staan te klooien maar thuis via internet bankieren hun zaken regelen.

Many people think of the Internet as a part of nearly everything. You can’t turn on the radio without hearing a commercial that ends with “please visit WWW (anything) dot com”. It looks like the Internet has added an extra layer to our lifes.

Or, has it? Matthew More from The Telegraph wrote a fun article on 50 things that are killed by the Internet. Here are my 5 favorites:

• Letter writing/pen pals: Email is quicker, cheaper and more convenient; receiving a handwritten letter from a friend has become a rare, even nostalgic, pleasure. As a result, formal valedictions like “Yours faithfully” are being replaced by “Best” and “Thanks”.
• Memory: When almost any fact, no matter how obscure, can be dug up within seconds through Google and Wikipedia, there is less value attached to the “mere” storage and retrieval of knowledge. What becomes important is how you use it – the internet age rewards creativity.

• Dead time: When was the last time you spent an hour mulling the world out a window, or rereading a favourite book? The internet’s draw on our attention is relentless and increasingly difficult to resist.
• Delayed knowledge of sporting results: When was the last time you bought a newspaper to find out who won the match, rather than for comment and analysis? There’s no need to fall silent for James Alexander Gordon on the way home from the game when everyone in the car has an iPhone.
• The mystery of foreign languages: Sites like Babelfish offer instant, good-enough translations of dozens of languages – but kill their beauty and rhythm.
• Concentration: What with tabbing between Gmail, Twitter, Facebook and Google News, it’s a wonder anyone gets their work done. A disturbing trend captured by the wonderful XKCD webcomic.

Als je een maand wel erg lang vindt, kun je natuurlijk ook met een weekend beginnen. Zoals de tekenaar van deze strip:

Met dank aan Paul voor de tip en Xkcd voor de cartoon.

Er was een tijd waarin het nieuws was als iets of iemand online ging. Zo was er in het jaar 2000 de dot-com guy die probeerde een heel jaar lang binnen te blijven. Hij wilde aantonen dat je dankzij computer, internet en e-commerce prima in je dagelijkse behoeften kon voorzien.

Maar nu in 2009 lijkt het eerder nieuws als iets niet meer is aangesloten op internet. Je kent waarschijnlijk al mijn eigen experiment van eind vorig jaar, waarin ik mezelf een maand lang afsloot van internet. Afgelopen tijd vielen drie andere nieuwsberichten mij op:

1. Franse straf: een jaar zonder internet

Allereerst een artikel in het NRC waarin staat dat het illegaal downloaden van films, muziek en software  in Frankrijk voortaan een stuk strenger bestraft. Het Franse parlement besloot dat illegale downloaders na twee waarschuwingen een jaar lang zullen worden afgesloten van hun internetverbinding …

2. Boeren zonder internet

Via vriend Co Scholte werd ik gewezen op een soort kruising tussen “40 dagen zonder sex”, “boer zoekt vrouw” en mijn maand offline”. Door een fout van Orange kwam een groep boeren zonder internet te zitten. En toen bleek hoe zeer ze afhankelijk waren van het web:

Dieren kunnen niet meer worden aan- en afgevoerd en de inseminaties niet meer geregistreerd. We hebben geen toegang meer tot de melkcontrolegegevens en bankzaken doen konden we vergeten. Vergaderingen worden gemist omdat de e-mail niet wordt gelezen. Bellen via het Internet is niet meer mogelijk, zodat de telefoonrekening omhoog schiet. Juist op het moment dat onze kinderen met een uitwisseling in Duitsland zitten

(…)

Nu gaan we af en toe naar vrienden om de hoogstnodige internetzaken te regelen. Dat doet me denken aan precies vijftig jaar geleden. Mijn grootvader was de eerste in het dorp die een televisie had. Toen hij overleed erfden wij die en op woensdagmiddag zat de huiskamer vol vriendjes en vriendinnetjes die met spanning wachtten tot de omroepster, tante Hannie heette ze, het kinderprogramma aankondigde. We schrijven 1959.

Lees hier het hele artikel.

3. Leven zonder e-mail

Matthijs van den Broek wees mij op een prachtig stuk van Luis Suarez die probeert te leven zonder e-mail.

To start with, I have already started it. I am already on Week 1 of what I have decided to now call “A World Without Email”. Yes, indeed, I think it is possible to work on a corporate environment without email and this is the year I’m going to prove it once again!

Notice though that, once more, I am not saying email is dead (For me anyway); what I am just saying is that I am going to continue progressing further on my move to stop using email and use social software instead as my primary means of connecting, sharing my knowledge and collaborating with others.

Iets in mij zegt dat we nog veel meer voorbeelden gaan tegenkomen van mensen die stilstaan bij hun eigen digitale lifestyle.