Sinds enige tijd schrijf ik veel over aandacht. Zowel in mijn nieuwe boek (titel: Uitverkocht!) als in interviews over het gebruik van social media. Mijn stelling is dat wij in het Westen aan niets een gebrek hebben. Het enige wat we willen is een beetje aandacht, en daar is er veel te weinig van. Zo ontstaan vanzelf een ‘aandachtseconomie’ (vraag en aanbod) en symptonen dat het niet goed gaat ‘attentiorexia’.

Gisteren was ik blij verrast dat VanDale mijn woord attentiorexia heeft opgenomen als woord van de dag! Ze verwijzen naar het interview in De Pers en melden dat -als het woord vaker op gaat duiken- ze het ook in het woordenboek gaan opnemen. Hoe cool zou dat zijn?

Ook de NRCV heeft er op televisie een item over gemaakt. Zie hieronder een stuk uit het programma “Altijd Wat” waarin het gaat wat de impact is van al die bergen informatie en het continu verbonden zijn:

Tot slot moet ik zeggen dat ik ook erg onder de indruk ben van het feit dat mijn boek over de aandachtseconomie nu al een snelle stijger is bij ManagementBoek.nl terwijl het nog niet verschenen is. Binnen een week van 13.000 naar 118. Met andere woorden; wees er snel bij, want hij is zo uitverkocht!

Sinds mijn onderzoek naar de relatie tussen welzijn en internetgebruik, word ik regelmatig geïnterviewd over infobesistas. NRC noemde het zelfs één van de woorden die 2010 kenmerkten.

Wat ik eronder versta is de constatering dat internetten -net als eten- heel fijn kan zijn, maar dat de mens net zo gemakkelijk door kan slaan in de hoeveelheid eten als de hoeveelheid digitale informatie die hij/zij consumeert. Anders gezegd:

Obesitas is vetzucht.
Infobesitas is een zucht naar verbondendheid en honger naar informatie.

Een misverstand is dat dit een ‘ziekte’ zou zijn die op de jeugd van toepassing is. Mijn stelling is juist dat zij er geen last van hebben en dat alleen wij (de dertigplussers) erover klagen.

Het toverwoord hier is projectie. De dertigplussers projecteren hun problemen met digitale communicatie op de jongere generaties. Dat komt omdat die dertigers in fysieke objecten denken. Toen zij op de arbeidsmarkt kwamen was post nog fysiek. Dat wil zeggen: het kwam twee keer per dag op je bureau binnen in de vorm van enveloppen en pakketjes. Als de stapel te hoog werd, kreeg je simpel gezegd een assistent.

Vandaag de dag is post digitaal, we noemen het e-mail of social media clutter. Niemand weet hoe hoog de stapel is en niemand zal op idee komen om je een assistant toe te wijzen. Omdat de dertigplussers nog denken in fysieke objecten ervaren zij daarom een gevoel van information overload. De jeugd denkt per definitie digitaal, zij weten niet eens dat je een postzegel behoefde te likken. Ze denken dat je “klikken” bedoelde.

Zij snappen dat je informatie niet in je hoofd of op je bureaublad moet forceren, maar dat je het in “the cloud” moet laten. Het zweeft gewoon in de lucht en als je het nodig hebt gebruik je één van de tools om het naar beneden te halen. Die tools zijn onder meer free search, recommendations en serendipiteit. Hun netwerk fungeert als filter.

Van infobesitas naar attentiorexia
Bedrijven denken dat ze zenden maar in werkelijkheid wordt hun boodschap zeer zelden verspreid binnen zo’n vriendennetwerk waardoor die boodschap nauwelijks aankomt.

Volgens mij is er geen sprake van een probleem met informatie, maar een probleem met aandacht. We lijden niet aan een informatie-stoornis, wel aan een aandachts-stoornis.

Geld was de valuta van de oude economie, aandacht is de valuta van de nieuwe economie. Sommige bedrijven hebben dit spel onder de knie en verdienen er miljarden mee. “We staan allen op de loonlijst van Google maar niemand krijgt betaald.” Elke zoekopdracht, elke klik, zelfs elke kilometer die je rijdt met je Andoid telefoon, wordt geregistreerd door Google. Al die data gebruiken zij weer om ons betere producten te geven. Aandacht en privacy zijn onze nieuwe valuta.

Consumenten hebben steeds meer moeite om hun aandacht te verdelen. Een gesprek voeren is al lastig wanneer de twee gesprekspartners een telefoontje bij zich dragen. Je werk doen (singletasken) wordt lastiger naarmate je meer computerprogramma’s of websites ‘open’ (multitasken) hebt staan. Vergeet infobesitas, en pas op voor attentiorexia.

Ik spreek bewust over de aandachts-economie. Economie gaat over vraag en aanbod. Bedrijven krijgen te weinig aandacht en de consument krijgt in die zin steeds meer macht. Zodra de consument zijn slachtofferrol verlaat en aandacht inzet als valuta zullen bedrijven zich vanzelf genoodzaakt voelen om aandacht (geven) op te nemen in hun business model.

Since my initial experiment in 2008 I get a lot of messages around the world from people who are doing similar projects. These projects vary in size but they have one thing in common. “What will happen if you unplug?”

Last week I spoke at Eday 2010 and I gave an update on these interesting projects:

Jeroen van Loon
To graduate without the computer at a digital academy of art? Is that at all possible? Jeroen van Loon started his project: “From Digital to Analogue”. He worked for several months on this projects and sent out offline blogposts and created a fantastic visual art piece in the end.

The New York Times
(These) technologies have become so constant in many of our lives we can’t see ourselves without them even as the impact of them on our personal and professional lives — and even our brains — is being discovered. The Times is starting a video project asking readers to see what happens when they give up technology. We’re looking for volunteers to unplug temporarily and tell us about their experience.

Zeit Online (german)
Zwei neue Selbstversuche, offline: Christoph Koch und Alex Rühle beschreiben in ihren Büchern das Leben ohne Netz und digitalen Boden.

Slate – James Sturm
“I have been offline for almost four weeks now. I imagined by this time I would have all kinds of dramatic stories about resentful co-workers, domestic tension, and feelings of isolation, but so far the biggest surprise has been how uneventful it is. The benefits have outweighed the hassles.”

Do you know of any one who should be mentioned on this blog? Please let me know. And by the way: here is video of my talk at TED2009 about the topic “Can you live without the Internet”.

Sinds ik mijn boek over email-overload en het compulsief internetten heb geschreven, houd een persoonlijk dilemma mij bezig. Mobiel mailen; is dat nou goed of fout?

Goed
Afgelopen week was ik op werkconferentie in Zuid-Frankrijk met een aantal vooraanstaande lieden uit het Nederlands bedrijfsleven en zij bevestigden het beeld bij mij dat mobiel mailen een zegen was. Af en toe grepen ze naar hun Blackberry of iPhone en verwerkten wat mailtjes. “Heerlijk, toch. Ik ben weer helemaal bij”, straalden ze trots uit. Daar is ook iets voor te zeggen. Het nieuwe werken betekent dat je overal en altijd kán werken, en hoe kan dat nu beter dan met een -letterlijk- mobiele device. Ook hield het voor hen in dat sommige collega’s niet eens in de gaten hadden dat zij zich aan de Cote d’Azur bevonden.

Fout
Maar weet je wat het is met mail op de mobiele telefoon? Het gaat maar door. Je kunt het niet gemakkelijk aan – en uitzetten. Het gevolg is dat er altijd iets is, dat je aandacht vraagt. Linda Stone noemt dit “continuous partial attention”: continu versnipperde aandacht. Rijd je in de auto, dan kijk je om de 8 minuten op je schermpje om te zien of er “nog iets te lezen is”. Je begeeft je je in levensgevaarlijke situaties om korte mailtjes toch maar even te beantwoorden. Of ’s-avonds als je je kinderen op bed aan het leggen bent, kijk je tijdens het voorlezen toch weer even op dat schermpje. Wat voor automobilist of ouder ben je dan? Precies, fout.

Conclusie
Ik ben eruit. Na 14 maanden aan/uit heb ik de knoop doorgehakt: email gaat uit. Waarom? Ten eerste: omdat het erop zit, betekent nog niet dat je het moet gebruiken. Veel mensen gaan even “kijken of het werkt”. En dan is het net als met een olifant die gaat liggen: je kan niet meer terug. Plots komt de informatie overvloed binnen en voel je je verplicht om iets mee te doen. Je voelt je lekker als je mailtjes wegwerkt en je voelt je schuldig als je ze laat staan. Totaal overbodige gevoelens als je ze überhaupt niet “ziet” binnenkomen.

Ten tweede merk ik dat het leven zonder mobiele mail veel aangenamer is. Je bent je bewust van je gesprekspartner. Je kunt echt al je aandacht geven, terwijl je hem of haar nog wel met de ogen onrustig ziet zoeken af en toe. En denk nu niet alleen aan een zakenlunch, maar ook op de bank met je partner, of op het voetbalveld met je zoon of dochter.

En dan is er nog het argument dat het effectief zou zijn. Wel, dat wil ik betwisten. In mijn boek observeerde ik al hoe te korte en te lange e-mails de communicatie juist verstoren in plaats van verhelderen. Met het mobiele mailen is dat twee keer zo erg. De verzender kan lastig citeren, maakt eerder spelfouten en is over het algemeen nog korter dan normaal. En de heren en dames die ik hierboven aanhaalde? Even doorvragen en ik kwam erachter wat hen werkelijk zo effectief maakte. Ze hebben een secretaresse of een assistent. Die filtert alle mails alvast en verwerkt de korte berichtjes tot nette antwoorden.

Samenvattend: Tenzij je een persoonlijk secretaresse hebt… mailen op je smartfoon is alles behalve smart. Ik hoop dat je het experiment aandurft en me laat weten hoe het gaat.

Nu de helft van Nederland zich klaarmaakt om de zon op te zoeken, doet zich voor jou een prachtige kans voor! Je hebt namelijk een keuze waar het gaat om je inbox. Je kunt ervoor kiezen om tijdens je afwezigheid digitaal te ontslakken. Of om te proberen de schade een beetje te beperken.

Met ontslakken bedoel ik natuurlijk twee of drie weken volledig offline gaan, met alle toeters en bellen. Om te zien wat dat met je doet. Welke ideeën je krijgt, wat je collega’s daarvan vinden. En met “schade beperken” bedoel ik dat je zelfs op vakantie ook nog het virtuele lijntje met kantoor in stand houdt (niet aan te raden).

KPN gebruikte deze maand in hun interne nieuwsbrief de tips uit mijn boek. Hier zal ik “Op vakantie in de 24-uurs economie” ook nog maar eens plaatsen:

Tip 1: start al een aantal dagen eerder
Zet 3 dagen van tevoren je out-of-office-reply aan, Hierdoor voorkom je dat je op het laatste moment nog allerlei spoedklusjes moet afhandelen en stel je je collega’s vast op de hoogte van naderende absentie.

Tip 2: de juiste out-of-office-reply
In de afwezigheidsmelding zet je uiteraard de start- en einddatum van je vakantie. Smokkel er bij die einddatum 2 dagen bij, zodat je bij thuiskomst rustig je achterstand weg kan werken. Daarnaas is het nuttig om aan te geven bij wie men terecht kan tijdens jouw afwezigheid.
Om een persoonlijk tintje te geven, kan je in je afwezigheidsmelding noemen wat je vakantiebestemming is. Mensen vinden het namelijk altijd leuk om over vakantiebestemmingen te praten.

Bij urgente zaken
Schrijf in je out-of-office-reply dat je tijdens je vakantie geen mail zult lezen. Meld eventueel je gsm-nummer voor dringende gevallen en geef aan dat je af en toe je sms-berichten zal checken. Op die manier gooi je de deur niet helemaal dicht en bepaal je zelf wanneer je er tijd aan zult besteden.

Tip 3: Geen mail in je vakantie
Hoe verleidelijk het ook is, ga niet je mail checken tijdens je vakantie. Als je eenmaal de laptop opent om te kijken ‘of alles nog goed gaat’, betekent dat vaak dat het begin en het einde en ben je toch een groot deel van je vakantie met je werk en/of e-mail bezig. Ga je een langere periode weg? Spreek dan met je partner af dat je halverwege de vakantie een uurtje in het internetcafé doorbrengt.

Tip 4: Bij thuiskomst
Bij thuiskomst zal je waarschijnlijk tweehonderd ongelezen berichten in je inbox aantreffen. Die hoef je niet allemaal van voren naar achteren te lezen. Je kunt snel inschatten welke berichten ‘need to know’, ‘nice to know’ en ‘not to know’ zijn. Deze laatste direct te verwijderen / archiveren, kan je het aantal mails bijna halveren en dat in tien minuten. Daarna bekijk je de mails die niet alleen aan jou gericht zijn of vragen die door de tijd zijn ingehaald. Hier hoef je alleen kennis van te nemen (nice to know), maar echt diep op ingaan doe je niet.

Naar een lege inbox
Inmiddels is het aantal ongelezen berichten sterk gereduceerd. Ga deze berichten allemaal langs en verwerk ze via het ‘inbox zero – principe’: de kleine taken en concrete antwoorden beantwoord je direct en de rest zet in in je agenda of todolijstje. Op die manier heb je in twee uur tijd een lege inbox en ben je volledig uitgerust, helemaal op de hoogte en klaar om aan de slag te gaan.

Fijne vakantie!

Vandaag in de Volkskrant een interview met mij over infobesitas. Over het verschil hoe mensen op kantoor met information overload omgaan en hoe scholieren zich er een weg doorbanen -ondanks hun docenten.

Infobesitas. Het is een voor de hand liggen woordspeling op Obesitas, volgens Jim Stolze (36). Toch geeft het een zelfde soort problematiek aan. Tegenwoordig is informatie zo vrijelijk en overvloedig verkrijgbaar, dat we er ons aan overeten. Mensen blijven maar informatie consumeren, terwijl ze daar helemaal niet gelukkiger van worden. We zijn toe aan een nieuwe manier van lesgeven in het onderwijs. Digitale informatie consumptie zouden we met evenveel aandacht en urgentie moeten behandelen als verantwoord eten, zo vindt Stolze.

Wat is er aan de hand?
‘Kinderen van nu hebben toegang tot meer informatie dan hun leraren: een uniek moment in de geschiedenis. Vroeger had ik het gevoel dat mijn leraar geschiedenis alles wist. Dat was heel gaaf. Nu kunnen leerlingen direct checken of de leraar wel de waarheid spreekt en er tegenin gaan. De leraar is geen meneer meer. Net als de dokter. Als mensen op het spreekuur komen hebben ze al uitgevogeld wat ze hebben dankzij dr. Google. Heel frustrerend voor iemand die er jarenlang jaar voor heeft gestudeerd. De arts moet op zoek naar nieuwe invulling van zijn beroep met vaardigheden als coaching en empathie.’

Hoe moet dit dan in het onderwijs worden ingepast?
‘Het is vreemd dat onze generatie, die niet met internet is groot geworden, aan de jeugd moet vertellen hoe ze met die nieuwe vormen van media om moeten gaan. Wij (dertigplussers) zijn geneigd informatie te bekijken als fysieke objecten. Wij hebben de tijd meegemaakt dat post, fysieke post was. Dat kwam een keer per dag in een stapel op je bureau. Als die stapel te hoog was, dan kreeg je een extra collega. Je werk was gedaan als je stapel op was.’
‘Tegenwoordig is post digitaal. Het komt per e-mail binnen op je computer. Niemand heeft enig idee hoe hoog die stapel is. Sterker nog. Het is iets dat we niet kunnen bevatten. Toch blijven wij het beschouwen als een stapel post die weggewerkt moet, als een fysiek object dus. We kijken er op een lineaire manier naar: informatie wordt geordend volgens een hierarchie van authoriteit. Op internet gaat dat niet. Daar werkt het veel beter als je asynchroon werkt, op basis van een netwerk van relaties.’

School gaat toch ook gewoon om dingen leren?
‘Dat klopt. Het is juist belangrijk dat leerlingen weten dat alle mogelijke informatie online te vinden is en dat ze die zelf kunnen verrijken. Stel je voor dat je leraar Nederlands bent en je merkt dat een leerlinge een uittreksel van een boek inlevert dat zij rechtstreeks van internet heeft geplukt. Dan kan je twee dingen doen. Je kunt haar werk met een 1 beoordelen en zeggen dat ze opnieuw moet beginnen. Een slimme leraar beloont haar werk echter met een 5 en schrijft erbij dat ze als de spelfoutjes eruit had gehaald, ze haar eigen mening had toegevoegd en het uittreksel weer had terug upgeload naar scholieren.com ze zeker een 8 had gekregen. Dat is de manier waarop de open-source gemeenschap kennis deelt, verrijkt en verspreidt. Asynchroon en gebruik makend van een netwerk.’

U doet onderzoek naar geluksbeleving op internet. Maakt internet ons gelukkig?
‘Ik ben verbonden aan het Institute for Virtual Happines. Dat onderzoekt de relatie tussen geluk en internetgebruik. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat mensen die een internetaansluiting hebben significant gelukkiger zijn, dan mensen die dat niet hebben.’

Hoe komt dat?
‘Als mensen ergens online gelukkig van worden dan is dat sociale interactie. 10 jaar geleden waren er onderzoekers die concludeerden dat internet leidde tot eenzaamheid en depressie. Dat was de tijd van Web1.0 (het alleen-lezen web). Sinds we te maken hebben met Web2.0 (het sociale web) floreren virtuale gemeenschappen en hebben mensen het gevoel dat ze enorm verbonden kunnen zijn op momenten dat het hen uitkomt.’

U waarschuwt voor het gevaar van information overload, wat is dat?
‘Mensen hebben het gevoel dat ze teveel informatie tot zich nemen, daardoor voelen ze stress. Het is iets wat onze generatie in zijn hoofd creëert. Information overload als verschijnsel bestaat niet. Dan zou op een zatermiddag in de Ikea je hoofd exploderen. Het gaat erom dat je het idee los moet laten dat je ook iets met alle informatie moet doen. Mensen die hun mail niet als een stapel brieven beschouwen voelen zich veel gelukkiger op internet. Die laten al die informatie gewoon zweven op het internet en voelen niet de behoefte dat allemaal in hun hoofd op te nemen. Dat is een veel fijner idee. Zo heb je een leeg hoofd en kun je over je werk nadenken, in plaats van aan je.’

‘Information overload is het gevoel dat die stortvloed aan informatie je teveel wordt. Dat het nooit stopt. Lig je ’s avonds met je gezin op de bank, dan nog blijft je Blackberry piepen van de binnenkomende mail. Als je het dan als die stapel post ziet dan geeft dat een vervelend gevoel.’

Komt het dan wel goed met de jeugd?
‘Zeker weten, maar dat is eerder ondanks dan ‘dankzij’ onze inspanningen. Mag ik nog een anecdote geven? Laatst was ik bij ABN Amro en daar trof ik op mijn afdeling een groep stagairs aan. Ze waren druk bezig met het monteren van een videoclip en hadden veel lol met het zoeken van de bijpassende muziek. Ik vertelde hen dat ik het bijzonder vond dat zij een videoclip als stageopdracht bij een bank mochten maken. Zij antwoordden was dat dat helemaal niet hun opdracht was. Zij moesten eigenlijk een online enquete samenstellen voor het vak statistiek. Maar op MSN hadden ze gelezen dat een andere groep scholieren bij Sanoma Uitgevers niet wist hoe ze een videoclip moesten monteren, dus hadden ze gewoon gewisseld. Kijk, de docent ziet alleen de twee opdrachten die ingeleverd worden en beoordeelt ze op zijn eigen –lineaire- manier. Die kids hebben in de praktijk allang geregeld dat ze werken aan dingen die ze leuk vinden, die ze goed kunnen en ze kijken wel uit dat ze ook maar één ding doen dat onnodig is. Ze werken decentraal en organiseren zich per situatie weer anders. Nu wij nog.’

Interview door: Sebastiaan Timmermans
Foto (CC Flickr): tcoffey

Afgelopen maand werd ik geïnterviewd door Barbara Kathmann van omroep Llink. Zij schetste een herkenbaar beeld van haar dagelijkse “race tegen de inbox”. Je hebt je privé e-mail, de mailbox op je werk, berichten via LinkedIn, krabbels op Hyves en dan ook nog een tuintje dat je met vriendinnen op Facebook wilt onderhouden. En dan heeft ze het nog niet eens over de honderden tweets van je vrienden die ook allemaal aan het twitteren zijn geslagen.

In het interview komen ook mensen op straat (a.k.a. voxpop) aan het woord om te vertellen of zij zonder mailbox zouden kunnen. Het antwoord is natuurlijk “Nee!” Met een kleine nuancering van de Blackberry-gebruikers die zich afvragen of ze dan nog wel mogen p!ngen of msn-en.

Het interview gaat verder over:

• de blackberry als moderne slavenketting
• notificaties uitzetten
• e-mails beantwoorden via Hyves
• de oplossing zit in de schoolbanken
• het verschil tussen e-mail verzenden en ontvangen
• in 14 seconden naar een lege inbox
• Twitter = e-mail opnieuw uitgevonden

Tot slot nog een slimme vraag van Barbara of vroeger alles beter was. Mijn antwoord was: Nee, zeker niet. Vroeger is niet te vergelijkken met nu. Maar e-mail vind ik ook iets van vroeger! Luister het interview op de site of via de podcast.

Last week I was in Berlin attending and speaking at the NEXT-Conference 2010. Other speakers included Stowe Boyd, Andrew Keen and Cindy Callop. I was in the track “openess” together with Steve Rubel.

Some of you may have watched the live-stream but I got some questions about the slides, so I put them up on Slideshare and wrote down a version of the transcript: .

It’s an honour to be here on behalf of the Virtual Happiness Institute. I have a short presentation. Gonna give you some updates on our research and then tell you how we can prevent the next epidemic. But first, I may not be the next Uri Geller, but I know what’s on your mind right now: “Why would we need an institute for Virtual Happiness? ”

And the answer is so obvious! Just like the government of Bhutan uses Gross National Happiness (instead of GPD) to measure the success of its policies, we –as an Internet community –should focus on our digital well-being more than ever! The Virtual Happiness Institute keeps track of this research in Internet psychology. Basically what we do is to write about anything that a blogger finds too boring and study everything that a scientist finds too much fun.

It’s all based on a simple research question: does the internet make us happy?

We asked people how they would rate their own happiness . And it turns out Western Europeans are moderately happy. They rate it a 7,11 on a 10 scale. In the American system this would have been a B right? But how would this live satisfaction change when they had to live without the Internet for a full month? And then you see their happiness drop straight to a 6.3.

After we published these results we got some complaints. People said: “Well this sounds nice, but there something wrong with your method. You can’t live without the internet, so that’s not an option.” So we designed a new experiment. We found someone (me) who was quite an internet fanatic (yep, that’s me) and we persuaded him to go unplugged for more than a month. Mind you. Until then this hadn’t been not done before. The experiment has had a lot of following , but until then this was the first time.

So, I went completely offline for a whole month. Nearly 40 days without the Internet, no Google, no Email, no surfing, no twitter, Nothing. The most fun thing I ever did, at least in the first week. During this period I kept a diary. (you all know what that is right? Sort of an offline weblog) And this was eventualy published as a book in Dutch with the title “how to survive your inbox”. Because my conclusion at that time was that living without the internet was awful, but living without email was fantastic.

After this experiment studies came out that underlined this principle. A survey conducted in 2008 took 18.000 respondents from 25 European countries and questioned their lives on aspects like income, health, education and so on. The results showed that “people … connected to the Internet are considerably more satisfied with their lives.” Many surveys and studies later. We believe that we have found the answer to the question “does the internet make us happy”. There is proof that it’s indeed social interaction that drives your virtual happiness: the ability to connect to friends, family and of course attractive stranger .

And what interferes with your happiness is our in-ability to comprehend digital information. There is no information overload, that simply doesn’t exist. That is a problem of our generation. We treat digital information as if it were physical objects. We you entered the job market, mail was physical. It came in once or twice a day and it landed on your desk. When the pile got too high, you simply got an assistant. But nowadays, there’s no way you can see if your mailbox is too full. And there is no way that you will get an assistant. Digital information shouldn’t take in place, neither on your head, neither on your desk. It’s in the cloud, leave it there.

The consequences of this thinking can have great impact. (Not everyone seems to understand this: A study found that 95 percent of those questioned check their business e-mail outside of work, 78 percent while in the bathroom and 11 percent during “intimate moments.” This by the way gives a whole new meaning to hotmail don’t you think?)

We’re now in the unique situation that children in classrooms today have access to more information then their teachers do. Yet, these teachers are educating them the way we were taught to use the phonebook. It’s physical thinking, which means it’s linear and it’s based on an hierarchy of authority. Where it should be digital thinking, wich makes it asyncronous and based on a network of reputation. I’m saying that we should treat digital media literacy with the same urgency as we do obesity.

Internet access is now a birth right – that’s a given. But so is a Big Mac and Coca-cola. If we want to stop our children from becoming ‘infobese,’ then we need to educate and guide them in their online habits.
That’s why I’m calling upon on you. You are gamechangers. I urge you to have a conversation with you local school about the way they teach media literacy. And help them.

Don’t let infobesity be the next epidemic, our future Internet happiness depends on you.

This week I will be at the NEXT-conference:

Europe’s leading Internet conference will be held in Berlin. The motto of next10 is “Game Changers”, and the conference will offer 40 hours of events with international speakers over two days on three stages at STATION-Berlin.

My talk on Wednesday will be an update on the Virtual Happiness Project, which was launched on the PicNic-Conference in 2008 (Does the Internet make you happy?) and about which I spoke at TED 2009 as well (Can you live without the Internet). My theme for this year will be “How can we avoid the next epidemic?”

It’s basically the end conclusion of the project. We’ve gathered enough information to know what drives virtual happiness (online social interaction) and we know what frustrates our virtual happiness (the inability to handle digital information we were used to in the fysical world). So, what is left is a call for action to take way this last barrier towards a better online well-being. Let’s see if we can stop the impending epidemic of infobesity.

More information about NEXT10
“Over the course of five years, the next conference has become the most important European conference for the digital and creative economy,” said Matthias Schrader, founder and CEO of interactive agency SinnerSchrader. “We are coming to Berlin to take the next step in our development, and we’ve found the right partner in STATION-Berlin, the organiser of the international PREMIUM fashion fair.”

Two keynotes will open the conference at 9 a.m. on the day before, 11 May. Peter Lovatt, aka Dr Dance, used to be illiterate and is now regarded as the founder of modern dance studies. John Rogers is reinventing the automobile industry with Local Motors. At 11 a.m. there will be a presentation by Louis Rossetto, the founder of WIRED magazine who is now revolutionising the production of chocolate with TCHO.

The second day of the conference will open with futurist and hacker Pablos Holman, co-developer of the world’s smallest PC. MP3 inventor Karlheinz Brandenburg will present a keynote at 1:30 p.m. on the topic of “How to be a Game Changer”.

Click here to see the the nextconf programma. See you in Berlin!

Nu Jan Dijkgraaf (HP/De Tijd) en Anna-Maria (Puur) hebben aangekondigd per 1 april (!) maar liefst 10 volle dagen twitterloos door het leven te gaan, zie je op Twitter reacties die spreken over “een jimstolze” doen.
Tenminste, ik krijg allerlei mailtjes en DM-s van mensen die daarop wijzen… dus even een korte uitleg.

Toen ik van 1 december 2008 tot en met 7 januari 2009 mijzelf vrijwilig van het internet had afgesloten leidde dat tot veel gespreksstof. Ik was mij daar op het moment niet van bewust (behalve dat journalisten en radio deejays gingen bellen). Later zag ik dat bijvoorbeeld Rebecca Rijnders (Emerce) mijn actie vergeleek met die van Michael Arrington (Techcrunch) die daarna ook een tijd offline ging.

Ook andere mensen die aankondigden even “out of office” te zijn, kregen te horen dat ze een “mini jimstolze” deden Erg grappig natuurlijk, tenminste als je weet wat ermee bedoeld wordt.

Ik vind het geweldig om te zien hoeveel navolging mijn gekke idee destijds heeft gekregen. Met @puur en @jandijkgraaf ga ik snel koffie drinken!