John Freeman has written a wonderful manifesto about slow communication. He talks about the blessings of the Internet age, but then changes the perspective and reallly makes you think differently.

He starts with a quote that might has well been taken from my book (same subject / anecdote):

“My friend has just had his PC wired for broadband,” writes the poet Don Paterson. “I meet him in the café; he looks terrible—his face puffy and pale, his eyes bloodshot. . . . He tells me he is now detained, night and day, in downloading every album he ever owned, lost, desired, or was casually intrigued by; he has now stopped even listen­ing to them, and spends his time sleeplessly monitoring a progress bar.

In my book I point out that more isn’t the same as better. Just because Google has 3 billion results for your query, that doesn’t mean that you are obliged to look at all of them. Freeman poses the same question about email. Just because you can do 3 messages per minute, that doesn’t mean that you should.

It is time to launch a manifesto for a slow communication movement, a push back against the machines and the forces that encourage us to remain connected to them.

Freeman continues touching subjects of my book, stating that “The Physical World matters“. Visiting a cafe for coffee isn’t what it used to be. Instead of a pleasant place for conversation, these have turned into places where you hear the con­tinuous, insect-like patter of typing on keyboards.

Twee jaar geleden vroeg ik het in een column op BNR-nieuwsradio al aan jullie: “Weet u wat Whuffie betekent?”

Ik vertelde toen over Tara Hunt die door het boek “Down and out in the magic kingdom” van Cory Doctorow was geïnspireerd en waarin stond dat Whuffie een nieuwe valuta is, namelijk de online variant van social capital.

Het gedachtegoed van Miss Rogue (haar bijnaam) is inmiddels uitgegroeid tot een zeer overtuigend verhaal en is in Amerika ook in boekvorm verschenen. De titel van het boek is “The Whuffie Factor“.

Tot mijn genoegen kan ik bij deze aankondigen dat het boek ook in het Nederlands verschijnt. Timo Boezeman vertelde mij trots dat het in zijn najaarsaanbieding zit.

Bobby McFerrin takes the audience at the World Science Festival 2009 on a nice little muscial trip. “A demonstration of expectations” is what he calls it.

Just giving them two tones of a pentatonic scale (that’s 5, indeed) and by jumping around he’s not only the conductor but also the solist.

Leaving the neuroscientist on stage with just one very scientific question… what the hell just happened here?

In het Eindhovense Dagblad stond een artikel over een ambtenaar die schijnbaar mijn boek had gelezen. Dat wil zeggen: hij brengt één van de tips in de praktijk.

Een inwoner uit Eindhoven, die een e-mailtje naar de gemeente stuurde, kreeg tot zijn verbazing het volgende automatische antwoord: ‘17 augustus ben ik weer aanwezig. Uw bericht wordt niet gelezen en direct verwijderd. Indien u wenst dat ik uw bericht in behandeling neem, stuurt u het dan na 17 augustus nogmaals. Hartelijke groeten.’

Spelregels
Zo moet het dus inderdaad niet, erkent een woordvoerder van de gemeente tegenover het Eindhovens Dagblad. Het automatische antwoord voldoet niet aan de regels voor afwezigheidmelding per email, zoals deze onder het kopje ‘dienstverlenen doe je zo’ op het intranet van de gemeente te lezen zijn. In de afwezigheidmelding moet staan dat bij dringende vragen contact kan worden opgenomen met een collega. Hierna moeten naam, functie, mailadres en telefoonnummer van die betreffende collega volgen. E-mail mag niet automatisch worden doorgestuurd en zeker niet worden weggegooid.